Medicatie, net even anders

De controlfreak in mij is weer boven komen drijven vandaag. Het was namelijk tijd om de verhoogde medicatie op te halen. Van 30 naar 40 miligram Citalopram, niet heel spannend en wellicht de laatste stap naar menselijke volledigheid.

Bij de apotheek kreeg ik een wit doosje mee met 15 tabletten van 40mg. De ene keer krijg je het ‘merk’doosje erbij en de andere keer een apotheekdoosje als je niet de hele inhoud meekrijgt. Meestal sla ik dan al alarm, omdat ik bewijs moet hebben dat ik het juiste meekrijg. Ik had haast, want ik was enorm misselijk (niet van de spanning, gewoon niet lekker) en binnen 5 minuten moest ik bij Mads zijn school staan. Dus niet over nadenken en door.

Eenmaal thuis heb ik de bijsluiter van deze nieuwe medicatie erbij gepakt en die van de medicatie die ik tot nu toe slikte. Het klopte, ze waren verschillend. Lievelingsbuuf werkt bij een andere apotheek, dus meteen haar even de foto’s gestuurd om mee te kijken, voordat ik in paniek raak. Op haar advies heb ik de hoofd- en hulpstoffen even op een rijtje gezet:

Medicatie.jpg

De eerste kolom is het merk, de andere twee kolommen zijn de generieke (merkloze) uitvoeringen. De tweede kolom is de variant die ik sinds de overstap in neem en de 3e kolom de variant die ik vandaag meekreeg. Om mij goed ingeschaald te krijgen moet niet alleen de hoogte van de medicatie goed zijn, maar ook de inhoud van de hulpstoffen.

Een aantal van jullie weten dat ik in 2010 van het merk Efexor overgestapt (dat beslist de zorgverzekeraar) ben naar het merkloze Venlafaxine. Binnen 3 weken ging ik van iemand die goed aan het afbouwen was en alles prima op de rit had naar een hoopje ellende en heb ik vervolgens 6 maanden huilend op de bank gelegen. Ik kon helemaal niets meer. Je snapt dat ik huiverig ben om over te stappen.

Buuf gaf aan dat ik nu ook op een merkloze variant zat en het misschien mee zou gaan vallen. En misschien valt het ook mee, want als ik de bijsluiters vergelijk, dan sluiten het echte merk Cipramil en de variant die ik vandaag heb meegekregen bijna naadloos aan. De variant die ik tot nu toe slikte wijkt zelfs iets af. Dat geeft me veel meer rust. Al is het geen gegeven dat patiënten beter op het echte merk reageren dan op een generieke variatie.

Anders dat in 2010 ben ik nu scherp en alert op veranderingen, dus de komende dagen heel goed in de gaten houden of er veranderingen en wat het met me doet.

De psychiater heb ik op de hoogte gesteld en a.s. dinsdag hebben we een afspraak staan. Dat geeft ook heel veel rust. Er is hulp om de hoek en mijn netwerk is inmiddels een ervaren vangnet.

Duim met me mee dat deze goed (of beter) pakt en dat dit de oplossing is voor het laatste stukje herstel.

(thanks buuf! x)

Advertenties

Ophoging van de medicatie

Per komend weekend gaat mijn medicatie een stapje omhoog. Bij de inschaling gaf de psych al aan dat ik waarschijnlijk 40 mg nodig zou hebben van de Citalopram. Ik zit nu 3 20190514maanden op 30 mg en merk dat het nog teveel scherpe randjes heeft. De echte paniekaanvallen-climax heb ik niet meer, maar wel de aanvallen en de neerslachtigheid die daarbij komen kijken.

Dit betekent dat bepaalde drempels toch nog te hoog lijken. En daar willen we natuurlijk graag overheen, dus kijken we wat de ophoging gaat doen. Ook heb ik eind van de maand nog een consult met de psych om even te monitoren of ik de juiste aanpak volg. Het voelt toch een stuk prettiger als er een specialist meekijkt en je het niet alleen hoeft te ontdekken.

Het gaat over het algemeen heel goed, maar er zijn dagen dat ik liever onder mijn 201905141.pngdekentje kruip met een goed boek (ik hoor een aantal van jullie al hardop ja roepen, dat wil ik ook wel!). Van de week overviel me het verdriet ineens weer. P. kwam bij me zitten op bed en nadat ik even heel hard gehuild had hebben we fijn samen wat no-nonsens programma’s gekeken en ging het wel weer. Even goed janken frist de boel lekker op.

De positieve lijn is er, maar het is nog wel een hele klus om te komen waar ik moet zijn. Die tijd heb en neem ik ook, dus kalm aan. Nu maar gewoon richten op thuis, werk, boodschappen en wat wandelingetjes in het zonnetje. De crazy-uitstapjes komen later wel weer.

 

De wet der geleidelijkheid

Zo, dat was lekker: anderhalve week vakantie. Het eerste deel was natuurlijk wat pittiger vanwege de terugslag, maar sinds donderdag ben ik weer wat “normale” dingen aan het ondernemen: boodschappen, theedrinken bij vriendjes om de hoek en heb ik wat meer energie om met mensen te bellen.

Morgen weer aan de slag en zo’n eerste dag na de vakantie ben ik altijd gespannen. Eerst 20190430.pngMads naar mijn ouders brengen en daarna naar kantoor. Daar moet ik even doorheen en vertrouwen dat de paniek nog steeds niet in mijn hoofd terecht komt. En daarnaast heb ik een hartstikke leuke baan met leuke (en grappige) collega’s, dus daar ik kijk er ook naar uit om daar weer te zijn. Het is dus alleen het paniekdrempeltje. Nou weet je wat, daar scheuren we morgen gewoon met 80 km per uur overheen. Hopsakee.

Ik heb enorm veel geslapen deze 10 dagen en daarnaast voornamelijk veel gelezen. Mijn ouders waren verslingerd geraakt aan de boekenreeks (7 boeken) van Lucinda Riley – de Zeven Zussen en daar ben ik afgelopen week ook aan begonnen. Zeven dikke pillen over een gezin opzoek naar hun achtergrond en vanaf de eerste zin ben je verkocht. Mads maakt er een wedstrijdje van op hoeveel procent ik van de boeken zit en is met iedere uitslag enorm trots op mij. Te lief.

Ik moet soms ook echt mijn neus uit de boeken halen, want anders ga ik tollen in mijn hoofd en gaan het prikkelniveau omhoog en dat is nog best lastig, want het verhaal laat me niet los. Doseren, dat is mijn key-word. Doseren in uitstapjes, prikkels, voeding, lezen, eigenlijk overal in. Ik moet mezelf aanleren om wat sneller op de rem te gaan staan, zodat ik het allemaal wat meer geleidelijk kan opbouwen, mooie les.

Dapper en doorbreken maar…

Dapper zijn staat centraal deze week. Ik probeer nu al 7 dagen enorm dapper te zijn, maar op het moment dat ik dit schrijf stromen de tranen even over mijn wangen (eindelijk). Eindelijk de ontlading. Al de hele week zitten ze hoog, maar komen ze niet. En vandaag hoef ik maar iets te zien of te lezen en de sluizen gaan open. Ik sluit me al een week af van de buitenwereld doordat ik in een terugslag zit en ik lichamelijk niet in orde was. Het is fijn om een weekje vakantie te hebben en genoeg te kunnen slapen om snel weer op te knappen, dat had ik echt even nodig.

Om deze cirkel te kunnen doorbreken zou Mads vandaag een dagje naar mijn ouders 20190425.pnggaan om te spelen en te knuffelen. Zo had ik even ruimte om weer wat drempels weg te werken en mijn dapperheid weer op te bouwen. Helaas is hij ontzettend ziek en ligt al duimend met een dekentje op de bank. Arm schaap. De hele dag met deze kleine vriend knuffelen is het fijnste wat er is, dus die drempels komen later wel.

Hopelijk kan ik vanavond in ieder geval even een boodschapje doen, want ik heb enorm de behoefte om deze gevoelens van de afgelopen week achter me te laten en weer op te bouwen. Het leven is nu eenmaal leuker als je kunt genieten al zijn de momenten van tegenslag natuurlijk het meest interessant.

Ik heb ook nooit medelijden met mezelf en ik wil ook geen medelijden, hier kijk ik verder heel objectief naar. Wat gebeurt er, hoe reageer ik, wat doet de angst? Ik weet dat het weer goed komt en dat dit erbij hoort. Nee, het is niet fijn, het voelt vervelend en soms ga je op je tandvlees de dagen door, maar die mooiere dagen komen altijd weer met een beetje geduld.

De klachtenvrij-melding klinkt natuurlijk als: mevrouw, u bent helemaal genezen, niets 20190425-1meer aan de hand! In werkelijkheid is dit natuurlijk pas het begin van jezelf opnieuw uitvinden, je stress op een andere manier tot uiting brengen en even heel veel vallen en weer opstaan. Zes weken lang is het fantastisch gegaan en nu een week niet zo best: Ik teken ervoor als het zo door kan blijven gaan, want voorheen was het andersom. Dan maar een keer in de 7 weken wat minder goed.

En tegenslagen geven ook veel inspiratie om te schrijven en daar word ik momenteel dan weer heel gelukkig van.

Ik ga koffiezetten ❤

 

 

Terugslag

Het kan natuurlijk niet allemaal alleen maar heel goed gaan (helaas). De opbouw van het nieuwe geluk gaat in fases en momenteel ben ik in een terugslag beland.

Afgelopen donderdag merkte ik het al bij een opdracht buiten de deur. Ik was lichamelijk ziek en kreeg de een na de andere (paniek)aanval te verwerken. De paniek was alleen in mijn lichaam aanwezig, dus geen last van de echte paniek in mijn hoofd. Doordat ik nog zo geconditioneerd ben staan wel meteen alle lichten op rood en kom ik in de vluchtmodus terecht. Ik dacht dat het te maken had met de opdracht buiten de deur, maar de afgelopen dagen blijf ik maar ziek.

Ik zit niet lekker in mijn vel, last van mijn buik, misselijk en perioden waarin ik behoorlijk down ben.

Waar ligt het aan? Ben ik lichamelijk ziek en reageer ik hier geestelijk heftiger op? Of is het andersom? Heb ik een terugslag en krijg ik hierop lichamelijke reacties te verwerken? Ik moet nu even rust nemen. Heb een week vakantie opgenomen, een goed moment om even tot rust te komen en alles los te laten. Hopelijk knap ik de komende dagen weer op en was het gewoon een simpel signaal dat ik meer moet doseren.

Je kunt je voorstellen dat wanneer je je na zoveel jaren paniekvrij voelt, je alles aangrijpt en onderneemt wat maar mogelijk is. Misschien was dit ietsje teveel.

Op naar de curve die weer in het positieve schiet ❤

Verjaardag en flyeren

Een verjaardag moet je altijd zo uitbundig mogelijk vieren of zo vaak mogelijk, dus we hebben afgelopen zaterdag met beste vriendjes (peetoom en zijn knapperd) buiten de deur geluncht. Op een rustig plekje ergens in de buurt een pannenkoek gegeten met Mads als middelpunt.

Van te voren was ik heeeeeel licht gespannen Ik denk een normaal spanningsniveau die 201918 - 1.pngiedereen zo ervaart. Na het restaurant goed bekeken te hebben en een fijne, rustige plek te hebben uitgezocht was deze spanning weg. De drankjes kwamen snel, maar het opnemen van de pannenkoeken liet even op zich wachten. Daar word ik dan wel onrustig van en zit ik te schuiven op mijn stoel in afwachting van de bediening.

Ik ben zo gewend dat alles snel voor elkaar moet zijn om overzicht te krijgen voor de tijd die alles in beslag neemt, dat ik even geen oog heb voor mijn omgeving (excuus daarvoor, als je net een spannend verhaal aan het vertellen was, dat heb ik dus gemist).

Na de bestelling wordt het afwachten hoe lang het gaat duren en waar ik voorheen al in mijn hoofd aan het vluchten was merk ik dat er nu ruimte is om te luisteren en geintjes te maken. De pannenkoek werd redelijk snel geserveerd en het was heerlijk. Na het eten ontspan ik volledig (want nu hoeft er eigenlijk alleen nog afgerekend te worden, dus vluchten is makkelijker geworden). We zijn zo nog een tijdje blijven hangen en hebben zelfs nog even buiten in het (koude) zonnetje gezeten. We hebben weer veel gelachen en ik had nog wel veel langer kunnen blijven en dat is een heel goed teken.

De rest van de dag ben ik enerzijds hyper (in mijn hoofd) en gesloopt (lichamelijk), dus weer even de rem er op.

Op de echte verjaardag van Mads zijn we samen met Mads en zijn beste vriendje een 201918 - 2.pngwandeling gaan maken in het bos/ de duinen en daarna naar de MacDonalds geweest. Daar was het vooral P. die het opviel hoe ontspannen ik erbij zat. Geen blikken naar de deur of jammerende woorden zoals: ik voel me niet goed, ik moet weg, duurt het nog lang, opschieten, het lukt niet. Nee, gewoon een gezinnetje die een verjaardag aan het vieren is met twee stuiterende jongetjes van vijf die elkaar het allergrappigste vinden van allemaal. Geweldig.

 

Flyeren

Vanmorgen mocht ik met de baas mee naar het station om de reizigers van Amersfoort te verblijden met een spiegeltje en een flyer van een van onze klanten. Normaal ontwijk ik dit soort werkzaamheden, maar nu leek het mij een goede test. Eens kijken hoe dit gaat. ’s Morgens ben ik niet op mijn best en gebruik mijn reistijd naar Utrecht om een beetje te landen, dat kon vandaag niet, want de locatie was op maar 15 minuten rijden van mijn huis. 

In alle vroegte (6.30 uur) ging de wekker. Mijn vader heeft dat al een hele (lange) film gekeken, dus hij zou zeggen: dan heb ik er al een halve dag op zitten, maar voor mij is het dik een uur te vroeg (geen ochtendmens) en om te praten met mensen zeker 3 te vroeg.

Baas was iets later dan ik aanwezig en dat geeft mij de ruimte om met mezelf bezig te zijn. Niet heel handig op zo’n moment, want afleiding is zeer welkom. Ik voel me misselijk en heb last van mijn buik. Toch de spanning niet van me af weten te slaan vandaag. Ik krijg ongeveer 3 paniekaanvallen na elkaar, maar die uiten zich alleen in mijn lichaam en niet in mijn hoofd. het voelt alsof je van je voeten tot je keel ineens volloopt met warme spa rood (of champagne, give it a name). Eigenlijk sta ik op het punt om te vluchten tot Baas en ik elkaar ontmoeten. Daarna wil ik zo snel mogelijk aan de slag, want anders vlucht ik echt naar huis en dan zou hij alles alleen moeten opknappen. 

Ik ben hartstikke misselijk en bang dat ik heel snel niet goed ga worden en naar een toilet moet. Hee, een groepje mensen. Ik loop er vlot naartoe en begin met flyeren en 201918 - 3.pngspiegeltjes uitdelen. De meeste mensen zijn net als ik, vriendelijk, maar niet heel spraakzaam op de vroege morgen. En dat is helemaal oké, want een conversatie hoeven we verder niet aan te gaan. Ik hoef alleen maar te zeggen dat ze er geweldig uitzien deze morgen. Anderen reageren of helemaal niet en sommigen zijn zelfs onaardig. Ik kan dat niet helemaal van me afzetten, want ik ben een pleaser. Zelf loop ik ook met een grote boog om mensen met flyers heen, want daar heb ik zelf echt nooit behoefte aan, dus ik begrijp het wel, maar het laat me ook niet helemaal koud. 

Het is wel heel mooi om te zien hoe gezichtjes kunnen veranderen als je iets aardigs zegt, wat ze niet hadden verwacht. Niet iedere dag staat er een team om je te verwelkomen met: Wat ziet u er goed uit!

Na tien minuten ben ik de spanning al behoorlijk kwijt en hoe meer de bodem van de tas in zicht komt hoe blijer ik word. Na een uur zijn we klaar en zit het werk er op. Thuis moet ik nog even ontladen, maar dan kan mijn verder vrije dag gaan beginnen.

Als je het zo bekijkt ben ik al een heel eind, maar is het nog niet helemaal weg. En dat is ook prima, zo lang ben ik nog niet klachtenvrij (6 weken), dus we gaan gewoon verder met oefenen en uitdagingen, dan komt deze gewenning ook vast heel snel.

 

 

Familiefeestje

Het is zo mooi om te zien wat mijn “klachtenvrij-melding” doet met mijn omgeving. Aan Mads merkte ik al heel snel dat hij minder verzorgend en minder gericht op mij werd. Hij keek heel vaak of het wel goed met me ging of sloeg een arm om me heen met een vette knuffel als hij zag dat ik het moeilijk had. Zo bijzonder hoe zo’n klein mannetje al een enorme radar heeft voor gevoelens. De meeste mensen zouden niets aan mij gemerkt hebben, maar die kleine wist het gewoon.

Aan P. merk ik ook een lichtelijke verandering. Hij heeft meer ruimte gekregen en kan meer zijn eigen weg gaan. Niet dat hij daar nu heel druk mee is, maar ik heb die ruimte nu niet meer zo nodig. Je moet je indenken, mijn stoornis is altijd aanwezig in mijn hoofd en daardoor heb ik niet altijd ruimte voor de gevoelens van anderen. Zit ik slecht in mijn vel, dan is een zwaar verhaal of even leeglopen over je dag op het werk niet altijd iets wat ik makkelijk kan dragen. Die ruimte komt nu steeds meer terug en dat vind ik heerlijk. Het is fijn als P. ook gewoon een dag kan hebben voor zichzelf zonder dat hij rekening moet houden met mijn gevoelens en verloop van de dag. Hij kan gewoon naar de film gaan als hij daar zin in heeft of uit eten met vrienden, zonder dat daar allerlei voorwaarden aan worden gehangen door mij: hoe laat ben je thuis, als het niet gaat, kom je dan meteen naar huis toe, hoe ver is het rijden etc. Overal moest rekening mee gehouden worden. Dat tijdperk is gelukkig voorbij. 

Afgelopen zaterdag vierden we met mijn kant van de familie de verjaardag van Mads en mijn moeder. Deze verjaardagen waren altijd een enorm struikelblok. Een sociale bijeenkomst is het moeilijkste van alles, want daarbij wordt er iets van je verwacht. Je kunt niet zomaar weglopen, je verstoppen, huilen en je wilt zeker niemand teleurstellen.

Natuurlijk is mijn familie na 15 jaar wel wat gewend en mag ik altijd weg als ik me niet lekker voel en mag ik in huilen uitbarsten als het niet gaat. Al ga ik op mijn hoofd staan of in bad liggen als dat helpt, dan mag dat gewoon. Ik leg mezelf deze druk op.

Zaterdag was er geen wolkje aan de lucht. We hebben van 15.00 tot 23.30 uur met z’n allen bijgekletst, taart en frikandellen gegeten en vooral veel gelachen en ik was totaal ontspannen. Ik had er zo nog een paar uur kunnen blijven zitten, maar laten we het niet forceren.

Het is mooi om te merken wat het met je familie doet wanneer ze zien dat het zo goed met je gaat. De verdiepte gesprekken over de echte diepe gevoelens die er zijn en wat het met iemand doet. Het is mooi. Er is een dekentje van het gezin afgevallen en er is weer meer ruimte voor ontspanning en mogelijkheden. Misschien kunnen we over een tijdje wel weer met z’n allen een weekendje weg of een dagje naar de Efteling.

I love my family!