Niet opgeven, maar doorgaan!

De afgelopen weken waren zwaar, maar doordat de stress, werkdruk en vermoeidheid nu zijn afgenomen begin ik weer lucht te krijgen. Op tijd naar bed, goed eten, rustig aan doen en hardlopen helpen daarbij.

Daarom heb ik vanmorgen meteen mijn hardloop-outfit aangetrokken en ben ik gaan 71897545_10218332357755473_4037154299145355264_nhardlopen: 5.5 kilometer (!!) op een mooi tempo. Nu ik wat aan het afvallen ben merk ik ook dat dit makkelijker wordt. Natuurlijk was ik na 5.5 km goed moe, maar dat duurde maar een paar minuutjes voor ik weer helemaal hersteld was, dus de conditie neemt ook toe. En daarnaast liep ik gewoon heel erg lekker.

En het klopt dat je je daarna een stuk lekkerder voelt in je lijf en in je hoofd en voor paniekertjes zoals ik is dat ontzettend gunstig. Ik heb totaal geen streven of meer te gaan lopen dan 5km, dat is mijn afstand, maar verbeteren wil ik nog wel. Betekent ook dat er nog wat kilootjes vanaf moeten, want dan gaat het lopen ook beter.

Voor het goede doel zit ik nu op 5 kilo a EUR 100,- (dus 500 euro) en ik wil voor het einde 72710071_10218315268848261_4054929888883245056_nvan de maand die 7.5 nog even aantikken. 10 was mijn streven, maar met mijn antidepressiva gaat dat helaas wat lastiger. Ach, ieder onsje is mooi meegenomen en een nieuw lijf vraagt om nieuwe jurkjes en bij 5kg mocht ik er weer een bestellen voor mezelf, dus ik ben in mijn nopjes.

Weet je, soms sleep je jezelf letterlijk door moeilijke periodes heen en dat kan verschrikkelijk moeilijk en vermoeiend zijn, maar eenmaal weer in het licht ben je zo ongelooflijk happy, dat maakt het het gevecht weer meer waard.

Een blije dag vandaag… ik ga er even van genieten ❤

 

 

 

Advertenties

Bioscoop, overprikkeld

Gisteren ben ik met P. naar de bioscoop geweest voor de film Downton Abbey. De serie hebben we met heel veel plezier gevolgd en we wilden de film ook super graag zien. Ik had de drie dagen vooraf al lange werkdagen gemaakt met een etentje van het werk als afsluiter, dus ik was niet meer super fit, maar voelde me oké genoeg om het te gaan proberen.

Afbeelding1

We hebben altijd de deal dat als het niet gaat dan gaan we weer weg. Om 11.10 uur zaten we in de zaal met een kop thee en toen begon het gevecht. De reclame en de trailers…
Het geluid staat zo ongelooflijk hard, de beelden gaan snel en zijn schreeuwend van kleur en grote letters dat ik een soort kortsluiting in mijn hoofd kreeg. Het ging helemaal mis. Het duurde ook nog eens 30 minuten en op de helft was ik al zo overprikkeld dat ik in huilen uitbarstte. Dit kon ik niet verwerken: het geluid, de beelden, de stress. En eerlijk gezegd kan ik me ook niet voorstellen dat iemand zonder deze klachten dit wel prettig vindt.

P. zag dat ik overstuur was en stelde voor te gaan. Dat wilde ik niet, want dan zou ik nooit meer een stap in de bioscoop zetten. Even proberen nog. Het voorprogramma was afschuwelijk en had eigenlijk al een deel van de film voor mij verpest, want het stressniveau was veel te hoog.

De film begon, rustig, mooie beelden, geluid was aanvaardbaar en het terugzien van de cast was helemaal fijn. We gaan het even proberen. Ik ben twee keer even uit de zaal gelopen om me op te frissen en nieuwe thee te halen en dat waren welkome onderbrekingen. Rust aan mijn hoofd.

En wat is Maggie Smith toch een heerlijk mens om naar te kijken. Deze rol past haar perfect. Eigenlijk zou iedereen zo’n vrouw in de familie moeten hebben, enig. Was weer genieten.

Afbeelding2

We hebben de film helemaal gezien en het was mooi, ook al was het een heel gevecht. Thuis was ik helemaal gesloopt en lag om 18.30 uur al op de bank te slapen en P. heeft me om 20.30 uur in bed gelegd. Vandaag gaat het wel weer, maar ben nog steeds doodop.

Volgende keer slaan we het voorprogramma over, dan lopen we wel een half uur later de zaal binnen, want deze prikkels kan ik duidelijk niet meer hebben.

Dank je wel P. voor je steun – altijd al ❤

De bruiloft

Mijn vriendinnetje ging vorige week trouwen en daar moest ik natuurlijk koste wat het kost bij zijn. We hebben een vriendinnenclubje en we zijn al 23 jaar bij elkaar, sinds onze opleiding in Utrecht en eindelijk, na 23 jaar, ging een van ons de stap in het huwelijksbootje zetten. In de meeste andere vriendinnengroepjes die ik ken is bijna iedereen al getrouwd, maar bij ons is het een unicum. En gezien vriendin ook als eerste van ons een kindje heeft gekregen, geven wij haar heel graag ook deze eer. Laat ons maar zien hoe het moet meid.

Donderdag was het zover. Een stralende dag in Amerongen. De oranjerie zat vol met prachtig aangeklede mensen en het zonnetje scheen stralend door de ramen. Daar d3d1b6e6-c9de-4010-b73d-f77756b3a71a.jpgkwamen ze binnen. Twee mensen die er zin in hebben en elkaar alle goeds willen beloven. Watje die ik ben, schoot ik natuurlijk meteen vol toen ze binnen kwam lopen in haar te mooie jurk aan de arm van haar tweede papa. De zakdoeken in de hand, oxazepam tijdig ingenomen, de hele week op tijd naar bed gegaan en mijn lief naast me. Dit gaat lukken!

Het was een uur lang genieten van een geweldig en humoristisch verhaal over het paar. b8609c1d-8b44-4c9c-b882-2f0f0ca26e12Haar broer had de honneurs waargenomen als buitengewoon ambtenaar van de Burgerlijke stand en ik denk dat na zijn optreden er nog een aantal stelletjes zijn die hem zouden inhuren. Na de plechtigheid mochten we aan de borrel en vond de fotoshoot plaats. Wat was het fijn om daarbij te zijn. Heerlijk in het zonnetje, een rustig en gezellig sfeertje en op de achtergrond het schatergelag van de bruid, genieten.

Natuurlijk was ik niet volledig rustig, maar het was goed te doen. Mijn vluchtroutes zijn meteen gecheckt. Met de ceremoniemeester had ik al afgestemd dat we helemaal achterin de zaal zouden zitten en op de site van de ambiance had ik op foto’s al bekeken hoe alles eruit zag, zodat ik voorbereid was.

Als we als vriendinnenclubje afspreken dan kan ik er vaak niet bij zijn, teveel spanningen, reistijd, pikkels etc. P. had beloofd mee te gaan en dat geeft mij enorm veel steun. Als ik dan “instort” dan zorgt hij dat het goed komt en als ik op de terugweg last van aanvallen heb, dan zorgt hij dat ik veilig thuiskom. De meiden kennen mij nu al zolang en reageren heel lief en geven de nodige ruimte. Het is wat het is en het hoort bij mij. Ze weten hoe moeilijk de stap is en ook hoe geweldig (gaaf gaaf gaaf) het is als het lukt. Een bruiloft van een van mijn meisjes wil ik natuurlijk niet missen.

’s Avonds vond het feest plaats op dezelfde locatie, dus dat betekende dat ik nu alleen op en neer naar Amerongen moest met de auto. Op de terugweg van de ceremonie vroeg ik P. om mij te coachen om toch echt te gaan die avond! Ik weet dat als ik drie uur de tijd Afbeesalding1heb om terug in mezelf te keren het te moeilijk wordt om ook echt de stap naar buiten te zetten. Meteen bij thuiskomst ben ik mijn make-up gaan bijwerken en heb mijn haar anders gedaan. Daarna de jongens hun maaltijd bereid en mijn jumpsuit aangetrokken en wat minder hoge pumps voor de op dansvloer. Ik was er weer klaar voor. De spanning begon toe te nemen en ik werd steeds kribbiger naar mate de vertrektijd dichterbij kwam. P. begon me te coachen (waar ik natuurlijk ook kribbig op ging reageren, sorry schat) en om 20.00 uur gaf ik aan te gaan tanken en vanuit daar verder te kijken of ik door zou rijden.

De tankbeurt zat er op, door rijden naar Leusden, daar kan ik eventueel omdraaien. Woudenberg, ik bel zo een van de meiden, dat het niet gaat lukken. Muziek harder aan en nog een klein stukje dan. De parkeerplaats op van het feestterrein, de meiden zijn er al zo te zien. Nog een paar honderd meter lopen in het donker over het kasteelterrein en daar hoor ik de stem van een van de meiden: joehoe, Niellie, we hebben buiten op je gewacht. De spanning neemt toe, de prikkelzone in.

De zaal was prachtig en het feestje kon beginnen. Aarden duurt voor mij een half tot een heel uur, dus tussendoor hoor je mij vast een paar keer aangeven dat het kan zijn dat ikzo weer weg ben (dat komt altijd heel gezellig over). Ze kennen mij, even er doorheen. Daar is de openingsdans en twee stralende mensen komen binnendansen en het is een paar minuten intens genieten. Mijn kaken doen zelfs pijn van de grote grijns. Ik hou van verliefde mensen!

Daarna zelf een dansje doen en af en toe naar buiten met de rokers om even wat minder Assfbeelding1prikkels binnen te krijgen. Als enige van alle gasten hebben we iets ingestudeerd, een lied op ons nummer: Bloed, Zweet en Tranen van André Hazes. Ik draai daar mijn hand niet voor om, vind dat niet zo spannend, al zou je zeggen dat een paniekertje dit soort dingen uit de weg gaat. Door de spanning die toeneemt bij de meiden begin ik de spanning over te nemen en begint mijn vluchtgedrag. Ik krijg brain-zapps, wat meestal betekent dat ik moet aftaaien, ik ben op. We spreken af dat ik eventueel bij de bruid ga staan en vanuit daar meezing, dat geeft ruimte. Vijf minuten later staan we met z’n vijven de longen uit ons lijf te zingen op het podium met 2 microfoons, samen kunnen we dit! De omgekeerde wereld, want normaal staat de bruid ons toe te zingen vanaf het podium, maar voor een keer doen wij het voor haar. En het lukt, het is zelfs genieten!

Daarna is de spanning helemaal weg en doen we nog een paar dansjes met de bruid. Om 23.00 uur is het tijd voor twee vriendinnen en mij om naar huis te gaan vanwege de kinderen, lange reistijd en ik ben gesloopt. De terugweg door het donker verloopt rustig, geen ontladingspaniek. Thuis ben ik overprikkeld en na de douche duik ik mijn bed in voor een onrustige nacht. Hier moet ik even goed van gaan bijkomen, maar o wat was dit het waard. Wat fantastisch om hierbij te mogen en kunnen zijn. Een onvergetelijke dag met mijn meiden.

Love you!

Afbeelding1.jpg

 

Battleweek, and a good one

Terwijl jullie nog lekker ergens op een warm strand liggen, de vouwwagen weer aan het inpakken zijn, de muren een frisse kleur geven of alweer aan het werk zijn na een fijne vakantie zijn we hier vooral volop bezig met overwinnen en dat gaat deze week heel goed.

Maandag: ik moest even een dagje terug naar het werk vanwege een case. Hart voor de zaak, dus dat was geen enkel probleem midden in mijn vakantie. Daarna weer melden dat je met vakantie gaat is eigenlijk extra leuk. Tijdens het gesprek die ochtend had ik een behoorlijke paniekaanval in mijn lijf, dus heb ik een halve oxazepam genomen om mijn lichaam te ontspannen. Ik moet altijd even omschakelen als ik een tijd weinig prikkels heb gehad, dus dit had ik wel verwacht. Daarna heb ik nog tot een eind in de middag gesprekken gevoerd die prima verliepen zonder paniek.

Eind van de dag naar mijn ouders gereden om Mads op te halen, ook daar had ik wat last (eigenlijk heb ik het snelste last wanneer ik bij mensen ben die ik het minst graag wil teleurstellen, dus mijn intimi). Altijd fijn om bij ze te zijn en de paniek gaat meestal vanzelf snel weer over.

Dinsdag: Mads en ik hadden het briljante idee om zijn beste vriendje uit te nodigen om een dagje te komen spelen. Twee mannetjes van 5 en 6 jaar die elkaar 3 weken niet thumbnail_IMG_0267.jpghebben gezien, dolle boel! Het ging hartstikke goed, heb ontspannen bij ze gezeten en af en toe ingegrepen. Op zo’n dag vervul je natuurlijk meerdere taken: mama, politieagent conciërge, schoonmaker, taxichauffeur, bemiddelaar etc. Natuurlijk waren we alle 3 gebroken aan het einde van de dag, maar het was super leuk met de mannetjes.

Woensdag: we zijn buiten de deur gaan lunchen op ons favoriete plekje in de zon op een loungebank. Hier zie ik altijd het meeste tegenop, ergens thumbnail_IMG_8368.jpglunchen. Dan ben je aan tijd gebonden, kan je niet zomaar weg en als je weg gaat, dan neem je meteen het hele gezelschap mee naar huis en is het uitje mislukt. Vandaag was het hier een goede dag voor en was er eigenlijk geen vuiltje aan de lucht. Het was vrij rustig toen we aankwamen, heel gunstig. Het eten werd snel gebracht, super fijn. En ik voelde me rustig, zelfs zonder extra medicatie, dus het was zelfs genieten. En het is ook zo fijn om te zien dat de mannen genieten. Nu ik het zo schrijf bedenk ik me dat ik de dag ervoor zoveel prikkels had gehad dat dit eigenlijk nog meer bijzonder is dat we uit lunchen zijn gegaan. Meestal ben ik de dag er na dan helemaal overprikkeld en te moe.

Donderdag: vooral heel druk vandaag met sponsors zoeken voor mijn uitdaging voor september en oktober: Afvallen voor het Goede Doel – een Hulphond voor Chris.

Hier was ik al een tijdje over na aan het denken en we gaan het gewoon doen! Met een clubje mensen die ook willen afvallen gaan we 2 maanden de strijd aan om zoveel 1565422514mogelijk kilo’s te verliezen. Iedereen zoekt sponsors (of is eigen sponsor) die per kilo een klein bedrag inleggen. Na 2 maanden kijken we wat we zijn afgevallen en halen we het geld op bij onze sponsors. Super motivatie, want de donatie van Chris willen we zo hoog mogelijk hebben en daarnaast doe je het afvallen niet alleen voor jezelf, dus heb je een flinke stok achter de deur.

Momenteel zit ik op 74 euro per kilo, dus wanneer ik 10 kilo afval hebben we 740 euro in de pot voor Chris. Dat zou zo gaaf zijn. Mijn doel is 100 euro per kilo binnen te halen. Het is zo onwijs lief dat er zoveel mensen willen bijdragen. Daar zijn ook veel mensen bij die zelf super weinig te besteden hebben, maar vooral mij willen ondersteunen in de 2 maanden die ik zelf moet gaan knokken, daar krijg ik zo’n warm hart van. Ik doe zelf eigenlijk altijd mee als een vriend of vriendin voor een goed doel de strijd aangaat en deze liefde ontvang ik nu terug. Hartverwarmend en een extra bevestiging van deze vriendschappen.

Meer info: https://www.doneeractie.nl/hulphond-voor-chris/-37507 

Vrijdag: me-time! De mannen gaan vandaag met oma naar de kermis in Den Bosch, dus ik kan vandaag een dagje aanklooien. Doel nummer één valt al in het water als om 8.00 uur een verhuiswagen voor komt rijden en halfuurtje piept, omdat het inparkeren niet wil lukken. Een dikke streep door het uitslapen dan maar en lekker met de mannen beneden wakker worden. 

Bij het vertrek eerst maar even mijn 9e boek in 3 maanden tijd van Lucinda Riley uitlezen: Het meisje op de rots, weer een pareltje! Nog maar 1 boek te gaan, dan heb ik 20190817alles van haar gelezen wat tot nu toe uit is, heel verslavend. Na het boek naar de zonnebank. Een ultiem testje blijft dit, want ik sluit mezelf weer op in een klein hokje en kan niet een-twee-drie naar buiten rennen in mijn blote kont als ik een aanval heb. Nou ja het kan wel natuurlijk… Het gaat weer voortreffelijk, geen last. Boodschappen doen voor het weekend, thee zetten, een uurtje in bad en wat telefoontjes met het werk verder zit ik nu opgefrist weer lekker op de bank mijn mannen te missen (watje). Een lekker dagje met genoeg ontspanning en zonder paniek. Het gaat goehoed!

Zaterdag: uitslapen… vandaag doen we he-le-maal niets <3, behalve voorbereiden op de grote afvalrace die gepland staat en een planning hiervoor maken. Ik zag dat ik a 78 euro per kilo heb binnengehaald. Mijn streven is 100 euro per kilo, dat zou echt werelds zijn! heb er zoveel zin in! Ik straks (hopelijk) 10 kilo lichter en Chris weer een stap dichterbij Colbey.

Afvallen gaat veel met mij doen, dat weet ik nu al. Mijn lichaam gaat daar sterk op reageren, maar dat geeft ook weer veel input voor mijn blog, dus zie het als iets positiefs.

Op naar het goede doel! 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Revalideren maar

We zijn nu 2 maanden verder sinds de laatste medicatieverhoging en ik kan zeggen dat de dosis nu een stuk beter ingeschaald is. Ik voel me stabieler en rustiger.

De angst voor de angst (paniek) is niet weg, deze zit zo ingebakken in mijn gehele zijn, dat daar nog flinke stappen in moet gaan maken. Het echte revalidatieproces gaat nu pas echt beginnen. We staan aan het begin van het grote avontuur, ik ben heel benieuwd.

De afgelopen 2 weken heb ik vakantie gehad en daarin heb ik zoveel mogelijk rust genomen. Veel slapen, lezen in mijn nieuwe schommel-ei in de tuin, kleuren (werkt ontspannend), puzzeltjes doen en met mijn mannen knuffelen (dat werkt nog het beste). 

20190810

De afgelopen dagen wilde ik iedere dag iets ondernemen wat mij zou prikkelen. Dus de deur uit en onder de mensen komen voor het nieuwe avontuur.

Maandag: Mads ging lekker een dagje naar opa en oma, dus tijd voor mij om alvast iets kleins uit te proberen. Naar de zonnebank. Dit doe ik niet heel vaak, maar jezelf opsluiten in een hok in een onbekende omgeving waar je 12 minuten moet blijven liggen is nu niet iets wat ik graag deed. Het ging voortreffelijk.

Dinsdag: met Mads naar de stad. We hebben een paar leuke winkeltjes waar ze mijn favoriete merken verkopen (Tante Betsy, King Louie, Collectif), dus mooie reden om even een kijkje te gaan nemen wat er in de sale was. Mads had 10 euro gespaard en wilde daar ook iets leuks voor gaan kopen. Meneer heeft een hele stoere wereldbol uitgekozen, zodat hij kan zien waar alle landen liggen die hij kent. Zo grappig dat hij dit verkiest boven iets met vier wielen. Hij is zo toe aan nieuwe dingen leren. Ik vroeg Mads of hij even ergens wat wilde gaan drinken, maar hij was super moe (we zijn er nog geen uur geweest) en wilde terug. Normaal is het altijd andersom: hij vraagt mij of we ergens wat lekkers kunnen gaan eten. De week is nog jong, dus we gaan lekker naar huis.

Woensdag: P. zijn horloge had een nieuwe batterij nodig, dus samen met Mads naar de juwelier (kan ik meteen mijn ringen mooi laten oppoetsen en herstellen). Het zou een halfuurtje duren, dus zijn Mads en ik naar een lunchroom geweest voor Americain pancakes en een sandwich. We hebben daar heel rustig een klein uurtje gezeten. Wederom zonder dat ik vluchtgedrag vertoonde. Heel eventjes toen het eten net geserveerd was had ik een opvlieger (dan beeld ik me in hoe lang het duurt voordat het eten op is en we weg zouden kunnen). De paniek bleef op een laag niveau.

Donderdag: tijd voor iets groters. Mads is de hele dag bij opa en oma aan het spelen en P. 20190810-1is werken, dus ik kan alle kanten op. Eerst maar eens boodschappen doen voor de komende week, dan zien we verder. Binnen no-time ben ik drie uur verder, want er is een conflict op het werk waarin ik wat kan betekenen op HR gebied. Ik weet het, ik heb vakantie, maar soms is het handiger meteen aan te haken. Om 16.30 uur zit ik bij Roxanne, mijn kapster. Er is verder niemand in de zaak. Zij weet van mijn paniek en als ik de zaak uit ren, dan is dat prima. Ik kom wel weer een keertje terug. Veertig minuten later zit ik gekapt en wel voor de spiegel. We hebben gelachen en de tijd vloog voorbij. Geen paniek.

Vrijdag: we zijn met z’n drietjes thuis en het is rotweer. Vandaag maar even bijkomen van de afgelopen week, want we hebben genoeg drempels gehad voor deze week. We willen nog super graag een dagje naar Duitsland, naar het hotel van onze vriendjes en dat hebben we voor zaterdag gepland, dus even rust nemen is wel zo handig.

Zaterdag: ik heb goed geslapen en zie het eigenlijk wel zitten om naar Duitsland te rijden (denk ik). P. komt boven om me wakker te maken en de rollen zijn vandaag omgedraaid. Hij heeft geen goede dag en wil liever thuisblijven. Dan doen we dat. Hij werkt ook veel te hard en te veel, tijd om even rust in te bouwen. Misschien bestel ik voor vanavond wel even wat sushi om hem te verrassen, mijn rots.

Komende week heb ik nog vakantie, maar ik uil één werkdag om met die van de week er na, want dat komt beide partijen beter uit en het weer is toch niet al te best, dus prima. 20190810-2Daarnaast weer wat kleine prikkels bedenken om de paniek uit mijn systeem te krijgen.

Weet je, als je iedere dag twee zakken snoep op eet, dan went je lichaam aan de hoeveelheid suiker die het binnenkrijgt. Met paniek werkt het ook zo. Ik ben zo gewend weg te duiken en angstig te zijn, dat ik dat helemaal moet gaan afleren. Misschien tijd voor puppycursus…

 

 

Paniek en afvallen

Twee weken (en 3 kilo) geleden ben ik begonnen met intermittet fasting van de Foodsisters. 15 jaar geleden ben ik gestart met mijn paniek-medicatie en daardoor IFongeveer 10 kilo zwaarder geworden en daar kwamen de kilo’s van de zwangerschap van Mads nog eens bovenop 6 jaar geleden. Dit betekent al met al dat ik 20 kilo te zwaar ben voor mijn lengte. Of ik ben 20cm te klein voor mijn gewicht, dat kan ook. Afijn, soms voel je ineens dat het tijd is en dat dit het moment is dat het je gaat lukken om daar eens wat aan te gaan doen.

De medicatie-overstap is geslaagd, het gaat goed en dit betekent dat we kunnen gaan starten met deze nieuwe uitdaging. Geen gemakkelijke, want met de medicatie die ik neem is afvallen een hels karwei, maar hee, die paniekstoornis heb ik ook aangekund, dus dit moet een eitje worden.

Twee weken geleden (17 juni) ben ik begonnen met 3 weken IF en dit bevalt heel erg goed. De Foodsisters hebben drie weekmenu’s gemaakt die iedereen makkelijk zou kunnen bereiden (geen gekke ingrediënten of lange bereidingsmethoden), gewoon simpel en heel erg lekker.

IF betekent dat je 16 uur lang NIETS eet en in de overgebleven 8 uur de menu’s tot je neemt. Je maakt voorgaand aan de week een brood (gewoon in een cakevorm in de IF 2oven), die je kunt bewaren in de koelkast en zo iedere dag een portie mee kunt nemen naar je werk. Met het avondeten kan de rest van je gezin rustig meedoen en eventueel maak je er iets extra’s bij zoals vlees of aardappels. 

De eerste twee dagen zijn even wennen, maar het is al heel snel normaal. Honger heb je niet, want de voeding geeft lang een verzadigd gevoel. Heb je wel honger dan mag je ook iets tussendoor drinken met voedingsstoffen er in. Omdat ik me heel snel flauw ga voelen en dan paniek opwek neem ik op werkdagen voordat ik vertrek twee eetlepels Griekse yoghurt met havermout en kan zo door tot de lunchpauze. 

Het is een 3 wekenplan die nog een keer herhaald mag worden na deze 3 weken, maar je kunt ook daarna hun andere boek gaan volgen waarin je koolhydraatbeperkte menu’s gaat volgen.

Nog 17 kilo te gaan van de 20, here we gooooo!!

 

 

 

Genieten van een feestje

Afgelopen zondag was het weer tijd voor een feestje. Mijn lieve petekindje werd 10 jaar en dat mocht gevierd worden. Na 2 weken hoesten (en zeer weinig slaap) voelde ik me goed genoeg om er samen met de kleine man naartoe te gaan. Het weer was heerlijk warm, dus dakje van de Fiat open en op weg naar mijn broertje. 

Bij aankomst waren de woonkamer en de tuin goed bevolkt, wat me vaak wat schrikLieke.png aanjaagt, want teveel prikkels zijn niet prettig voor mij. Allereerst ben ik opzoek gegaan naar de familie, even de vertrouwde gezichtjes screenen en daarna zijn we een rondje gaan lopen om iedereen gedag te zeggen. Petekind was het stralende middelpunt met haar prachtige jurk en en grote glimlach en haar heerlijke (sociaal wenselijke) reacties. 

Ik had een Ty poppetje voor haar gekocht, een roze olifant met enorme ogen en glitters die ik zelf ook wel had willen hebben als ik nog wat jonger was geweest. Ach, onzin, die zou ik nu ook enig vinden. Ze was er zo blij mee, de lieverd. De olifant werd meteen plat geknuffeld en veilig weggezet.

Daarna was het tijd voor koffie. Voor mij een decafé met melk en een klein beetje honing (ja honing ja). Schoonzussie ontfermde zich erover en binnen no-time had ik een heerlijke kop in mijn handen. De koffie was behoorlijk sterk waardoor ik eigenlijk Lieke 2meteen in de stress schoot. Ohjee, cafeïne? En zit er een zoetje in? (Ik reageer op beide heel slecht). Ik weet dat schoonzussie hier geen fouten in maakt, het is MIJN onzekerheid als iets anders smaakt dan ik gewend ben. Thuis (eigenlijk altijd en overal) drink ik de koffie ook cafeïne vrij en gooi ik er een enorme plens melk in (het is eerder melk met koffie), dus ik ben de sterkte niet meer gewend. Na de navraag was het 100% cafeïne vrij en géén zoetje. Wat is mijn afweermechanisme hierin enorm zeg. Ik lijk soms wel achterdochtig. Maar goed, ik weet hoe het mis kan gaan als ik het wel drink… Ik heb de koffie met een grote grijs opgedronken en genoten.

We waren om 13.00 uur binnen en om 17.00 uur zijn we naar huis gegaan. Dat was eigenlijk iets te laat voor mij, want ik begon al in te storten, maar hee, ik zat er, voelde me GEWELDIG en geen enkele paniek gehad. De medicatie doet het hartstikke goed!! Whoop whoop whoop!!