Dag 22 – De echte battle

‘ik geef het beste van mezelf’

Grappig he, bij een medicatie-overstap denk je dat de overstap zelf het grote werk is, de grootste verandering, maar dat was eigenlijk maar een kleine stap. Nu gaat het echte werk pas beginnen. Het zit namelijk allemaal in mijn eigen hoofdje!

Deze week merkte ik dat mijn vertrouwen op mijn eigen kunnen momenteel eigenlijk stiekem heel laag is. 

20190214 - GoalsNu ben ik natuurlijk even uit de running geweest, letterlijk. Vier weken thuis geweest en in mijn eigen veilige wereld vertoefd. In die weken heb ik alleen maar Mads naar school gebracht en opgehaald, af en toe een boodschap gedaan en een rondje hardgelopen. De rest van de tijd was ik binnenshuis aan het klooien. Met de bijwerkingen had ik ook geen mogelijkheid om uitstapjes te maken of te werken. Ik zou een gevaar op de weg zijn geweest en in slaap vallen is ook niet overal zomaar geaccepteerd. Doordat ik thuis kon werken hield ik wel het lijntje met de buitenwereld vast, dat is ook nodig om makkelijker terug te komen en daarnaast vind ik het werk dat ik doe heel erg leuk, dus dat laat ik graag doorlopen. Ook is het een welkome afleiding. 

Hoe realistisch ik ook ben, ik had niet verwacht dat de opbouw van zelfvertrouwen zo’n grote stap zou worden. Je gaat er immers vanuit, dat wanneer de paniek uit je hoofd is dat je dan helemaal klaar bent om de wereld aan te kunnen. Helaas, er staat nog een flinke battle voor de deur. 

Hoe heerlijk het gevoel ook is dat tot nu toe de paniek niet doorzet (de sensaties heb ik wel, maar niet de paniek en de klote gevoelens die daarbij komen kijken), het brengt je ook behoorlijk in de war. Niet heel gek als je 15 jaar lang in de overlevingsmodus hebt gezeten en overal 100x bij na moest denken hoe, wat, waarom, wanneer, hoelang etc.

Het voelt een beetje of je jezelf opnieuw moet leren kennen, want deze persoon (zonder paniek?) ben ik 15 jaar geleden uit het oog verloren. Toen was ik ook pas 25 jaar en niet de persoon die ik vandaag ben. Het lijkt wel een heel ander leven.

Ik hoor sommige van jullie denken: lekker toch, dat de paniek weg is. Ga er van genieten!20190214 - Steps En dat klopt deels ook, dat moet ik ook doen, maar de paniekaanvallen zijn dan wel weg (fingers crosses), maar de angst voor de angst is er nog, dat is de grootste uitdaging.

De komende tijd staat in het teken van oefenen, oefenen en oefenen. 

Stapje voor stapje dingen uitproberen en vertrouwen opbouwen dat de paniek niet meer zo aanwezig zal zijn en hopelijk zelfs helemaal wegblijft. Ik ga er maar eens een aantal goals uitpikken voor deze maand en eens kijken hoe dat gaat. Weg met de angst voor de angst, weg met deze stoornis.

  • Citalopram: Dag 22 (30mg)
Advertenties

Dag 21 – Halverwege de opbouw

‘ik verdien het om te genieten’

We zijn inmiddels alweer 3 weken onderweg. Nog een week of 3 te gaan voor de optimale instelling van de medicatie. Ik ben ook weer om de dag op kantoor aanwezig. Deze week 3 uur per werkdag. Ik moet me daar ook echt aan houden, want ik ben gesloopt na zo’n ochtend. 

Vandaag ook behoorlijk veel hoofdpijn en vermoeid, terwijl ik heel goed heb geslapen 201902 - hcdbsjdcvannacht. Misschien heeft het ook helemaal niets met de opbouw te maken en ben ik gewoon niet fit. Wie zal het zeggen.

Werken gaat goed gelukkig. In de auto op de heenweg ben ik nog wel wat gespannen, maar het zit me niet heel erg in de weg. Op kantoor, als ik eenmaal een half uurtje aanwezig, dan ben ik ook weer aan de prikkels gewend en begin ik te landen. Over het algemeen gaat het heel voorspoedig.

Vanmorgen had ik een overleg met mijn collega en we zijn op een vrij drukke plek gaan zitten. Harde muziek, pratende mensen, veel prikkels. Op zo’n rumoerige plek krijg ik de lichamelijke sensaties van paniek: opvliegers, tintelingen, warm worden, maar het zette niet door naar paniek. Het is best wennen dat het niet doorzet, want ik ben zo gewend om paniek op te vangen. Het vertrouwen wordt langzaamaan opgebouwd in positieve zin!

  • Citalopram: Dag 21 (30mg)

Dag 19 – De positieve kant

‘ik bepaal zelf welke keuzes ik maak’

Ja hoor, weer aan de positieve kant van het spectrum beland. Lekker geslapen, dat doet het halve werk. Rond 10.00 uur was ik op het werk en zelfs een lange meeting gehad waarin alles in mijn lichaam en hoofd lekker rustig bleef. Na 4 uurtjes weer naar huis vertrokken, ietsje later dan gepland, maar dat was prima. Ik luister heel goed naar mijn lichaam momenteel. Als er teveel prikkels binnen zouden zijn gekomen, dan was ik netjes na 3 uurtjes vertrokken. Ach, ik heb natuurlijk ook de leukste collega’s en de leukste baan!

Het is best wel een beetje wennen om weer gevoelens te hebben, zoals ik ze voor de 20190211 - Stressstoornis had. Zo onwerkelijk. Een ontspannen lijf is niet zo vanzelfsprekend en ik denk dat velen van jullie dat zullen herkennen. Waarschijnlijk heb ik nooit heel goed met stress of druk overweg gekund door de sociale druk die ik mezelf oplegde of het goed moeten presteren op school of het werk. Mijn onzekerheid speelde altijd de boventoon en ik heb mezelf al die jaren gevoed met spanning en ik ben deze duidelijk nooit kwijtgeraakt. Wat resulteerde in deze stoornis.

Als ik het mezelf heb “aangeleerd” en door overmatig veel stress de stofjes in mijn hoofd heb “opgemaakt”, dan zal er ook een manier moeten zijn om hier vanaf te komen. Goals!

Eerst maar met de medicatie leefbaar maken en de komende jaren gaan kijken naar wat ik zelf zou kunnen aanpassen om het te verbeteren.

  • Citalopram: Dag 19 (30mg)

Dag 17/18 – Medicatie opgehoogd

‘ik hou van het gevoel van veiligheid’

Ik ga iets minder vaak blogs schrijven, omdat ik niet wil dat dit een dagboek gaat worden die niet meer over de paniek zal gaan. Natuurlijk zal ik deze periode nog met hoge regelmaat iets schrijven, omdat ik nog in de opbouwfase zit. Zodra de medicatie goed is ingeschaald en het allemaal goed werkt zal ik dit verminderen.

Afgelopen vrijdag, dag 16, is de medicatie opgehoogd naar 30mg. Ik wilde pas verhogen 20190210 - Batteryals ik tenminste  14 dagen verder was, omdat dan pas goed te zien is hoe je reactie op een bepaalde dosis is. De 20mg ging heel goed, maar ik miste nog een stap merkte ik. Na overleg met de psychiater is dit aangepast naar 30mg. De inschatting was dat ik 40mg nodig zou hebben, dus zou ik hierna nog een stap kunnen maken, maar de komende twee weken proberen we het eerst op 30 mg. Dan zit ik in totaal op 4 weken en duurt het maximaal nog twee weken langer voordat mijn brein helemaal goed ingesteld is.

Helaas is deze ophoging dit weekend niet goed in te schatten vanwege wat vrouwelijk ongemak. Hierbij komen altijd de nodige emoties, prikkels en lichamelijke sensaties naar boven, dus even hier doorheen en dan objectief kijken naar wat de medicatie werkelijk doet. Zelfs vrouwen die geen paniekstoornis hebben kunnen geestelijk veel last hebben in deze dagen (emotioneel, stress, angsten, onzeker etc.).  

De afgelopen dagen heb ik wat regelmatiger last gehad van lichamelijke sensaties (tintelingen, warm worden, opvliegers etc.). Dat was wel even hard werken, want normaal schiet ik daar enorm van in mijn paniek. Het zette niet door naar mijn hoofd, dus geen aanvallen gehad. Daarnaast heeft natuurlijk ieder mens of dier bepaalde stress-sensaties door de dag heen, nu is het aan mij om de “normale” stress te filteren van de “stoornis” stress.

Ik slaap ook weer veel. De super blije, enthousiaste en ik-knal-uit-elkaar-gevoelens zijn neergestreken en ik begin me weer meer met de voetjes op aarde te begeven. Ook dat is wennen, want het wekt ook vragen op:

  • Was dit gevoel maar tijdelijk?
  • Was het een grap?
  • Heb ik mezelf voor de gek gehouden?
  • Etc.

Het heeft tijd nodig om alles op een rijtje te krijgen zowel geestelijk als lichamelijk. Vertrouwen moet opgebouwd worden en het stofje is nog niet goed ingesteld. Tijd is nu alles. Ongeduldig wacht ik af. 

  • Citalopram: Dag 17/18 (30mg)

20190210 - Through

Dag 16 – Zwaar vermoeid

‘vanaf vandaag wordt alles beter’

Ik ben kapot! Echt gesloopt. Als ik mijn ogen zo dicht doe dan slaap ik.

20190208 - Snoopy

Gisteren lag ik om 21.30 uur in bed en sliep binnen het uur. Vanmorgen de wekker om 8.00 uur en zelfs toen had ik willen blijven liggen. Rond 9.30 uur naar het werk gereden en bij iedere afslag de optie overwogen om terug naar huis te gaan. Toch maar doorgereden en ben 4 uur gebleven, wie had dat gedacht. 

Het gekke is dat ik wel lichamelijke sensaties ervaar: tintelingen, warm worden, stress, maar er is vooralsnog geen paniek. Natuurlijk ben ik er bang voor dat dit ineens weer tevoorschijn komt en het allemaal een grote grap blijkt te zijn. Dit vertrouwen moet eerst echt goed opgebouwd zijn. We geven het een paar maanden.

Vandaag ook een telefonische afspraak met de Arbo-arts gehad en afgesproken dat ik 3x per week 3 uurtjes ga werken. Als ik geen richtlijn krijg opgelegd, dan weet ik dat ik binnen no-time over mijn grenzen ben gegaan en weer volop in het werkproces zit. Met alle gevolgen van dien. 3 uur is goed te doen en een realistische richtlijn. Als het komende week goed gaat dan kan ik per week een uur meer per dag opbouwen. 

Rustig opbouwen…. blijf het tegen mezelf zeggen. Rustig aan en niet te snel! Dit kost even tijd. Dat zou betekenen dat ik half maart weer volledig aan het werk ben. Dat is ook het moment dat mijn medicatie optimaal zou moeten werken, dus een mooi streven.

Dan zijn we ook een jaar geleden ziek gemeld, dus is dit cirkeltje rond. Als de huisarts20190208 - Sleep haar werk toen had gedaan was ik al een half jaar eerder klaar geweest, maar deze omweg heeft mij ook bij de juiste psychiater terecht laten komen en gezorgd voor een perfecte overstap, dan maar een wat langere weg. Ik denk en voel ook dat dit uiteindelijk de beste weg was (hoe pijnlijk en traag ook).

Ik ga nog even boodschappen halen en daarna zit ik de komende 2 dagen in mijn pyjama op de bank films en series te kijken en bijslapen.

Mijn blogs zullen op een gegeven moment minder vaak geschreven gaan worden, want ik denk niet dat iemand zit te wachten op een dagboek van mij naast de paniekstoornis (behalve mijn moeder). De bedoeling is dat ik een aantal pagina’s ga opzetten met daarin alles wat je wilt weten van een paniekstoornis en hoe daar mee om te gaan. Dit is interessant voor lotgenoten, maar ook voor partners, familie, vrienden en collega’s van iemand met een paniekstoornis. Hopelijk helpt het iemand de antwoorden te vinden die ik zelf altijd heb gezocht, maar nog niet op deze manier bestonden. 

  • Citalopram: Dag 16 (30mg)

Dag 15 – Prikkels verwerken

‘van elke uitdaging maak ik een overwinning’

Na gisteren doen we vandaag even helemaal niets. Dat klinkt lekker lui, maar ik moet de prikkels even verwerken anders knal ik straks uit elkaar.Lui

Graag wil ik jullie allemaal enorm danken voor de moeite en tijd die jullie nemen om mijn blog te lezen en al jullie lieve reacties her en der. Als je mij kent, dan krijg je ook te maken met mijn paniek en dat is niet altijd even goed te begrijpen. Het is niet zichtbaar en de emotie die er bij komt kijken heb je waarschijnlijk zelf nooit zo ervaren, dus het heeft ook iets vaags en ongrijpbaars.

Zoals ik al eerder vertelde zijn er genoeg mensen om mij heen geweest die zeiden, kom op meid, schouders eronder en door. Niet aan de paniek denken! Negeer het gewoon.

Goed bedoeld, maar zo werkt het helaas niet (was het maar waar, dan had niemand ergens last van gehad). Paniek moet je eigenlijk met twee handen vastgrijpen en omarmen. Het mag er zijn! Acceptatie is de eerste stap naar herstel. Vechten, negeren of ontkennen van paniek verergert de situatie waardoor je in een vicieuze cirkel terecht komt en het steeds terugkomt en vaak zelfs veel erger wordt.

Bij een paniekstoornis gaat het om angst voor de angst. Deze angst-sensatie is zo’n nare 201901 - Wachten met hondsensatie, deze wil je niet voelen. Zeker niet als er geen doel achter zit (vluchten of vechten). Ik zal de komende weken een nieuwe pagina schrijven waarin ik uitleg wat paniek nu eigenlijk betekent, wat een paniekaanval is, hoe je dat ervaart en wat een paniek stoornis inhoudt. Ik geen arts of psycholoog, maar een ervaringsdeskundige met 15 jaar ervaring. Er zijn immens veel sites tegenwoordig geschreven vanuit de experts en ik wil jullie graag de kant van de patiënt laten zien. Zodra het allemaal staat laat ik het jullie natuurlijk weten. 

  • Efexor uitgewerkt!!!!
  • Citalopram: Dag 15 (20mg)

Dag 14 opbouw – Efexor is uitgewerkt

‘ik zit vol leven en ben gelukkig’

Reden voor een klein feestje vandaag, want we hebben weer een stap gezet in het hele proces: de Efexor zou nu helemaal uit mijn lichaam moeten zijn verdwenen. Ik voel ook niets meer van de uitwerking, dus ga er vanuit dat dit nu achter de rug is.

Ik voel me super goed!

Het is allemaal zo onwerkelijk, dat ik er niet eens aan durf te denken dat deze nieuwe 20190206 - 2medicatie echt zo goed werkt! Dit kan toch helemaal niet? Die paniek zou toch altijd onderdeel van mijn leven zijn? Iets waar ik altijd rekening mee moet houden? En nu lijkt het wel helemaal weg te zijn. Ik blijf hopen dat ik niet ineens wakker word en het allemaal maar tijdelijk zal zijn geweest. Hier kan ik namelijk wel aan wennen, dit rustige gevoel in mijn hoofd en lijf.

In geen 15 jaar heb ik me zo relaxt gevoeld als dat ik nu doe. Ik voel me blij (soms bijna euforisch), ontspannen, rustig en vooral: geen paniek die over mijn schouder mee loert.

Soms overvalt het me ineens, het gevoel mijn leven terug te krijgen, dan kan ik wel 20190206 - 1janken. Janken en sprongetjes door de kamer maken van geluk, want wat een enorme verbetering in de kwaliteit van ons leven zal dit betekenen.

Zouden de goals dan werkelijkheid kunnen gaan worden? Zitten we in de zomervakantie ergens aan het strand te genieten. Is een etentje met mijn familie in een leuk restaurant dichterbij dan ik denk? Kan ik een keertje met mijn vriendinnetjes op stap? Oké, ik ben weer overweldigd (hihi).

Ik geef het een paar maanden om hier goed aan te wennen en vertrouwen op te bouwen dat de Citalopram echt goed zijn werk doet en daarna gaan we plannen maken voor leuke dingen, want reken maar dat ik daar intens van ga genieten!

Vandaag ben ik ook weer gestart met werken. Na mij koffiemomentje afgelopen maandag wilde ik vandaag een paar uurtjes op kantoor aan de slag. Het was heerlijk. Ik heb sowieso de leukste collega’s om me heen en ook nog eens de leukste baan die ik me kan wensen, daarin voel ik me als een vis in het water. Iets doen wat je lekker ligt en waar je passie ligt is zo fijn!

Ik ben 3 uur op kantoor geweest en het ging geweldig. Nergens last van gehad. Ook niet van de hoeveelheid prikkels die ineens weer aanwezig waren in mijn omgeving. Twee oud collega’s hadden een afspraak bij ons in het pand. Even bijgekletst en geknuffeld, dat was een leuke verrassing! Normaal zou ik daar enorm van in de stress schieten, maar het was heerlijk.

Na het werk heb ik Mads van school gehaald en zijn we iets lekkers te eten gaan halen. Soms moet je jezelf even verwennen. Daarna zijn we ook nog naar de Ikea geweest. Daar merkte ik wel dat ik wat rustiger aan had moeten doen, maar het ging goed. Mads was super gezellig en lief en ik had alle rust in mijn hoofd. Geen paniek, alleen vermoeidheid.

Thuis de kussentjes op de bank een make-over gegeven, Mads zo naar bed brengen en dan gedoucht en wel op de bank gaan liggen en tv kijken, want ik ben gesloopt.

Happy day!

  • Efexor uitgewerkt!!!!
  • Citalopram: Dag 14 (20mg)