Eerste EMDR is een succes!

Afgelopen dinsdag was het zo ver, de eerste EMDR-therapie bij mijn psycholoog Marjolein. De dag ervoor was ik behoorlijk zenuwachtig en gespannen. Ik had hoofdpijn van mijn hoofd tot in mijn schouder van de spanning en ben lekker vroeg op bed gaan liggen om rustig te blijven.

P. ging met me mee naar de psycholoog, want na een EMDR mag je niet rijden of fietsen, omdat je duizelig kunt zijn en prikkels moeilijker kan verwerken. Eenmaal binnen bij Marjolein zijn we meteen begonnen met de therapie. Ik mocht een hoofdtelefoontje opzetten en we namen tegenover elkaar plaats op een gemakkelijke stoel (op 2 meter afstand).

Ik moest het beeld van mijn trauma voor me halen en daarbij aangeven van 0-10 wat de zwaarte was van het trauma. Natuurlijk had ik gekozen voor de terugval van afgelopen november (ik was aan het hardlopen en na 8km was ik zo zwaar vermoeid dat ik niet verder kon. Zware aanvallen volgde en mijn hart ging als een gek te keer. Ik dacht dat ik het niet zou gaan redden en heb meteen P. gebeld om me op te pikken. Hierna hielden de aanvallen dagenlang aan en hielp de medicatie niet meer. Ik was gevloerd, terug bij af).

Het beeld emotioneerde mij, ik werd er in eerste instantie heel verdrietig van. Er volgden een aantal klikjes via de hoofdtelefoon en na een halve minuut vroeg Marjolein of ik het beeld opnieuw kon inschalen. Daarna pak je het beeld weer vast en vroeg ze wat mijn gevoel er nu bij was. En zo door…
Iedere keer na een halve minuut klikjes krijg je dezelfde vraag en merk je dat je gevoelens bij het beeld gaan afnemen. In het begin was ik emotioneel, daarna boos, daarna vond ik het vooral sneu voor mezelf etc. Tot ik het beeld niet meer goed voor me kon halen. Ik kon er niet meer goed bij. Na 25 min was mijn gevoel voor het beeld afgezwakt van 10 naar 1.

Het hoofdtelefoontje kon af en we bespraken het kort na. De eerste sessie wilde ze korter doen dan normaal om te kijken hoe ik er op zou reageren. Je kunt duizelig zijn, emotioneel of zoals ik een beetje wappie. Gelukkig zat P. in de wachtkamer, want rijden had ik nu ook echt niet gekund. Thuis ben ik even op bed gaan liggen om te herstellen en de rest van de dag rustig aan gedaan samen met mijn ouders, want zij kwamen op mij passen, omdat P. naar zijn werk moest. We hebben de middag heel gezellig zitten kletsen en ik heb ze om 15.30 uur zelfs naar huis gestuurd, omdat het heel voorspoedig ging. De dag er na was ik vooral heel moe (dutje van 3.5 uur), maar voelde me wel veel vrolijker en vandaag ben ik eigenlijk best fit en blij en voel ik de energie weer in mijn lijf terugkeren.

Het is een bijzondere therapie en over twee weken aan we verder, want ik heb nog wel wat trauma’s die ik moet verwerken (zware paniekaanvallen, mijn tijd op de basisschool etc.). Het gekke is dat ik nu het beeld ook niet meer goed kan terughalen en de gevoelens kan ik er niet aan koppelen. Zo bizar hoe dat werkt. Het brein is soms fascinerend. Dat je verlost kunt worden van een trauma met wat klikjes klinkt belachelijk, maar toch lijkt het goed te werken.

Dinsdagmiddag belde de psychiater voor mijn check-up. De uitslag van mijn bloed was binnen en de medicatie zit nu voldoende in mijn lijf (yay). We kunnen nog iets ophogen met een ander middel, maar we hebben besloten een maand deze dosering aan te houden incl. de 10mg oxazepam per dag en de EMDR verder aan te kijken, want dat kan ook nog veel gaan betekenen. En zo kunnen we de extra bijwerkingen van de ophoging misschien omzeilen.

De EMDR gaat van start

We zijn inmiddels dik 7 maanden verder sinds mijn terugval, sinds de depressie, sinds het moment dat ik van de een op andere dag niet meer

Geen fotobeschrijving beschikbaar.

alleen thuis kon zijn en alle hulp nodig had van mijn lief en mijn familie. Ik kan nog niet goed terugkijken naar die periode, het doet pijn en maakt me verdrietig. Dit is een van de weinige keren in mijn leven dat ik echt kan zeggen dat het traumatisch was. Deze terugval heeft zoveel impact op mij (en omgeving) gehad dat we morgen gaan beginnen met EMDR.

EMDR (Eye Movement Desensitization and Reprocessing) is een therapie voor mensen die last blijven houden van de gevolgen van een schokkende ervaring (ongeval, seksueel geweld of een geweldincident bijvoorbeeld). Wanneer je vastloopt in de verwerking van deze ervaring(en) kan je EMDR therapie toepassen.

EMDR schema

Hoe gaat het in zijn werk:
De psycholoog zal je vragen stellen, zodat je aan de gebeurtenis zal terugdenken. Zo verzamelen we informatie over de traumatische gebeurtenis. Daarna wordt het verwerkingsproces gestart. Je haalt de gebeurtenis opnieuw voor de geest en nu zal de psycholoog afleidende stimulus toepassen: geluiden, klikjes, oogbewegingen. Dit doe je een aantal sets achter elkaar.

Je werkgeheugen heeft maar een beperkte aandachtscapaciteit. Wanneer je aan de ene kant een taak uitvoert (gedachten aan trauma) en tegelijkertijd EMDR toepast dan komt de taak onder druk te staan en wordt deze onderbroken. Je brein kan deze twee elementen niet tegelijk aan. Daarnaast wordt de aandacht die op het beoordelen van de herinnering is gericht afgeleid door de klikjes, geluiden of oogbewegingen en tegelijkertijd wordt afstand gecreëerd tot de herinnering. Er vindt verval/desensitisatie van de herinnering plaats en zo verliest de herinnering steeds meer de emotionele lading wanneer deze naar het lange termijn geheugen wordt geschreven.

Mijn onderwerp voor de EMDR: In mijn geval is dit het moment waarop ik in elkaar zakte tijdens het hardlopen afgelopen november. Ik liep makkelijk een 5 of 6 km en de 8 was ook al een keer gelukt, dus dat kon ik nog wel een keer doen. Voordat ik aan mijn loop begon was ik al vermoeid en net ziek geweest. Dat merkte ik ook tijdens het lopen. Het wilde gewoon niet.
Na 8 kilometer was ik te zwaar vermoeid en kon ik letterlijk geen stap meer zetten. Ik kreeg last van hartkloppingen, duizeligheid, kon moeilijk op mijn benen blijven staan en daarbij kwamen de zware paniekaanvallen. Ik dacht echt dat mijn tijd gekomen was en dat ik hier niet uit zou komen. Niet echt een pretje dus, gelukkig kon P. mij snel oppikken met de auto en lag ik de rest van de dag op een koele vloer de aanvallen weg te puffen.

Ik heb dit moment voorgelegd aan mijn psycholoog en gevraagd of ik hier EMDR op zou kunnen toepassen, want deze ervaring zorgt er nu voor dat ik thuis blijf en het leven buiten onze wijk niet aandurf. Dit was absoluut een goed onderwerp voor EMDR.
Morgen is het zo ver, dan gaan we de eerste sessie houden op de praktijk. Heel spannend. We hebben nog twee extra sessies ingepland voor als we meer tijd nodig hebben, want niet bij iedereen lukt het in een keer, dus wie weet kan ik nog wat meer moeilijke momenten in mijn leven aandragen.

De afgelopen maand valt mij op dat ik vaker dan voorheen hartkloppingen heb. Ik word er zelfs wakker van ’s nachts. Was mijn hartslag voorheen tussen de 75-85, dan zit ik nu tussen de 85-110. Het geeft je een meer opgejaagd gevoel en het wekt sensaties op, dus we moeten een manier vinden om dit aan te pakken. Misschien moet ik wel iets minder Clomipramine innemen en iets anders erbij. Een mooie case voor mijn psychiater. Never a dull moment met mij.

Deze afbeelding heeft een leeg alt-atribuut; de bestandsnaam is 515x840.jpg

Ik heb ook een Fitbit versa 2 besteld. Deze kan mijn hartslag goed controleren en mijn rustritme, dan kunnen we het goed in kaart brengen. en natuurlijk een roze, what else! Ik draag hem nu een paar dagen en mijn hartslag is het laagste als ik gewoon lekker tegen P. aan op de bank zit, dus mochten jullie mij zoeken…

Ook ben ik therapeutisch nu 3x 2 uur per week aan het werk op vaste dagen tussen 9.00 – 11.00 uur, eens kijken hoe dat bevalt. Ik deed al weer wat werk, maar ben een type dat ’s morgens de laptop aanzet en er vervolgens de hele dag blijft zitten en checkt of er nog wat te doen is. Nu maar even aan de vaste tijden proberen te gaan houden en op een gezonde manier opbouwen.

Bronvermelding EMDR: https://www.emdr.nl/wat-is-emdr/#hoe-emdr-werkt

Afbouwen Oxazepam, bijna klaar…

Ik zit in mijn schommel-ei in de tuin met mijn thuispak aan. Op tafel staan een pot thee, mijn nieuwe Blond mok, telefoon en mijn e-reader. Zachtjes deint het ei heen en weer en ik frommel me in kleermakerszit, zodat de laptop op mijn schoot kan blijven liggen. Het is lekker weer buiten en rechtsboven mij in het vogelhuisje op de bovenste etage kwetteren twee kleine musjes als hun papa of mama aanvliegt voor een lekker maaltje. De bekjes gaan open en de laatste minuut van de zojuist voorbijvliegende libelle heeft geslagen. En niet alleen de libelle, ook de kleine spin moet het ontgelden en blijft achter in de bek van een van de kleintjes. Achter mij bevindt zich de familie Meerkoet. Zes kleine, lelijke, rode kopies verschuilen zicht achter het riet en bewegen rustig mee op het lelieblad naast hun nest. Pa en ma zwemmen af en aan met lekkers en gretig laten de kleintjes zich voeren.

Het is windstil en warm. Niet te warm, maar warm genoeg om met een dunne broek, een longsleeve en blote voeten buiten te zitten. Op het kwetteren van vogels om me heen na is het stil en daar geniet ik van. Even alleen met mijn gedachten en gevoelens. Stilstaan bij wat er vandaag is. Boven gaat het raam open en zo word ik deelgenoot van P. zijn conference call. Mads komt even buiten vertellen hoe je een toren bouwt met Minecraft en blaast een luchtkusje, lieve vent.

De afgelopen twee weken waren weer heftiger. Met de psychiatet had ik afgesproken verder te gaan afbouwen en dat heb ik natuurlijk ter harte genomen. 2 juni de oxazepam teruggeschroefd naar 20mg per dag, dat ging na een dag of 3 weer prima. En omdat het zo prima ging ben ik na die 3e dag meteen weer 0.5 gaan afbouwen (ik was me niet bewust dat ik pas 3 dagen bezig was).

Ik had niet door dat ik zo dicht op elkaar aan het verlagen was, dus ineens merkte ik in mijn lijf de grote stap. De boot dreef weer op het water en ik wiebelde de dag weer door. Een enorme zware vermoeidheid nam van mij deel en al was ik rond 10.30 uur op in het weekend, rond de middag lag ik er weer in voor een dutje (totaal van de wereld). Ik was de tel helemaal kwijt. Toch maar even checken wat mijn afbouwschema (die ik dan weer wel goed bij hou) aangaf. 2 juni -0.5 en 5 juni -0.5, dat zat veel te dicht op elkaar!
Stomme tut, je let ook niet op! Kijk naar je afbouwschema en hou in de gaten dat je minimaal 3 dagen stabiel moet zijn! Daar was het al te laat voor, nu maar doorzetten, ook al wordt het een lastige week.

En dat werd het. Ongelooflijk vermoeid en wiebelig strompelde ik de week door. Ik heb wat werk kunnen doen, maar echt lang kon ik me niet concentreren. Ik trek aan de rem als dat nodig is. En dat is nu absoluut nog geen overbodige luxe. Juist nu we aan het scherpstellen zijn zullen we merken hoe ver we zijn in het proces. Alles komt naar de oppervlakte en we kunnen ons niet meer verbergen achter de oxazepam.

Vlak voor het weekend krabbelde ik op en ik nam het besluit om dit weekend meteen weer -0.5 af te gaan bouwen, want ik ben ook wel benieuwd naar de gevoelens zonder dit middel. Het is ook heel eng, want ik heb geen idee wat er los komt en of ik al ver genoeg ben hiervoor, maar daar kom je alleen achter als je het probeert. We zitten inmiddels op 10mg per dag (en het was 60mg), dus een héle grote stap met een half jaar geleden.

Eerlijk gezegd geloofde ik er nooit zo in dat je echt zou moeten “afkicken” van de oxazepam na langdurig en een hoge mate van verbruik. Ik was immers niet verslaafd!(?) Helaas, het is écht afkicken en vooral de laatste stapjes. Soms voel ik me net een junk die in detox zit. Je zweet en je trilt, je bent duizelig en soms misselijk en die ongelooflijke vermoeidheid.
Er komen weer veel meer prikkels binnen, geluiden, beelden, geuren en smaak zelfs en het liefst lig ik de hele dag op bed met een simpel boek en een lekker kussen.

Mijn conditie is laag en zal weer helemaal opgebouwd moeten worden. Zelfs een bezoekje aan de apotheek waar ik een half uurtje voor kwijt bent zorgt voor oververmoeidheid de rest van de dag.
Ik lees me een slag in de rondte en er gaan 2 boeken per week doorheen, een van de weinige dingen die me nu lukken.

Vrijdag had ik een afspraak met de psycholoog. Telefonisch en ik moet zeggen dat dat prima werkt. Het is fijn om haar een paar keer in het echt gezien te hebben, dan heb je een goed beeld van elkaar, maar vervolgsessies kunnen echt prima online of via de telefoon!
We spraken af om de volgende sessie bij haar op kantoor te doen, want we gaan beginnen met de eerste EMDR-sessie.
Mijn terugval afgelopen november heeft er zo ingehakt dat de angst om ergens naartoe te gaan zo groot is dat hij onder trauma valt. We gaan kijken of we deze via EMDR kunnen verminderen of weg kunnen halen. Super spannend, want ik heb het nog nooit eerder gehad. P. gaat mee, want ik mag daarna niet rijden, ben benieuwd!

Zaterdag, de dag van de laatste verlaging had ik even de puf om mijn vriendinnetje te bellen die zelf een zware battle tegen kanker aan het voeren is. We hebben een uur onafgebroken zitten bijbeppen en daarna waren we beide helemaal gesloopt en dat was het waard. Ook al kan je maar één ding per dag doen: make it count!

Gelukkig heb ik twee heren in huis die thuis zijn het fijnste vinden en in deze Corona-tijd ook altijd thuis zijn. Misschien is het het voor mij een geluk bij een ongeluk dat ze hier continu zijn, dit heb ik nodig en ik grijp het met beide handen aan. We blijven rustig de puntjes op de i zetten en herstellen. We komen van heel ver en als ik kijk naar waar ik vandaan kom en hoe het nu gaat, dan ben ik best wel trots dat het tot zover gelukt is.

Vanmiddag nog even een telefonisch consult met de psychiater gehad en een kleine tik op mijn vingers getikt gehad, want ik ga weer veel te snel en moet meer rust inbouwen bij het verlagen. Hij heeft gelijk! Komende week maar even zo laten…

Tijd voor een dutje ❤

Verhoging en kleine stapjes vooruit

Het is alweer een dikke maand geleden dat ik mijn laatste blog schreef. Ik had er even de puf niet voor, andere dingen aan mijn hoofd en vooral proberen te stabiliseren, want dat gaat nog niet helemaal soepeltjes.

28 april had ik mijn laatste telefonisch onderhoud met mijn psychiater en besloten we aan de hand van mijn bloedspiegel om de Clomipramine te verhogen naar 100mg. Qua paniek viel ik in de spiegel (al was het heel laag) en qua depressie scoorde ik nog veel te laag en kunnen (moeten) we nog twee a drie stappen gaan zetten. Mijn score is 130 en dat moet minimaal 200 zijn. Er is dus nog ruimte voor verbetering, godzijdank.

We zijn nu een 5 weken verder en in het begin waren de bijwerkingen weer lekker aanwezig. Ik was ongelooflijk moe, humeurig, wiebelig, emotioneel, het zweet brak me uit, niet goed kunnen focussen en vooral: ik was helemaal op en had nergens puf voor. Had ik net de ochtend uitgeslapen dan lag ik twee uur later op de bank weer zwaar te pitten en eigenlijk al te verlangen naar mijn bed van die avond. En ondertussen ben je natuurlijk ook nog gewoon mama en daarnaast thuis-juf. Hartstikke leuk om te doen en een extra uitdaging tijdens de verhoging. Dat was niet iedere dag een feestje.

Ik wist natuurlijk niet dat dit de hele maand in iets mindere mate zo zou blijven, maar gelukkig kennen mijn mannen mij goed genoeg om te zien of ik een arm nodig heb of een zetje in de rug om iets op te pakken.

Vijf weken geleden zat ik er echt even doorheen. We hadden al sinds half maart niemand meer gezien door de Corona en ik begon echt last te krijgen van het gemis van mijn ouders, gezin en bestie. Dit moest echt niet te lang meer duren. Op de een of andere manier kregen bestie en ik het geregeld dat hij langs kon komen (op gepaste afstand) en konden we in de tuin even bijkletsen en vooral bij elkaar weer energie op doen. Wat was dat ontzettend fijn! Ook al kan je elkaar niet die knuffel geven, dit had ik echt even nodig.

De dag er na was ik natuurlijk gesloopt. Ik stond om 10.00 uur op, maar ben om 12.00 uur weer gaan liggen, zo moe. Om 14.00 uur was ik wakker en besloot toch mijn pyjama maar even te verruilen voor een jurk. P. stond bij me op de kamer en zei: waarom doe je niet een super mooie jurk aan vandaag. Ach, waarom ook niet!
Eenmaal beneden in mijn schommel-ei met een boek en een pot thee ging de bel. P. had gezegd dat er een pakketje zou komen die hij wilde aannemen, dus prima, doe jij lekker open als de bel gaat. En om 15.00 uur ging de bel (ik dacht aan een leuk cadeautje voor Mads, want hij mocht ook niet open doen). Een zacht geklets komt onze kant op en P. verschijnt met een grote grijns op zijn gezicht in de deuropening naar de tuin. Verrassing! Mijn ouders!! ocht je een gilletje hebben gehoord die dag, dat was ik!

Echt super toevallig had ik de dag ervoor een taart gebakken vanwege de komst van bestie en hadden we nog net genoeg over om nog een rondje te geven. Al konden we elkaar niet vasthouden, het was zo fijn om even bij elkaar te zijn al was het op 1.5 meter afstand. Dit had ik zo ontzettend nodig! Een beter cadeau kon je me echt niet geven lieverd!!!!

Twee weken geleden op maandag hadden we een grote uitdaging: we gingen tekenen voor ons nieuwe huis bij de notaris. Het was in IJsselstein, dus 40 minuten in de auto (dat was een half jaar geleden voor het laatst gebeurd en toen lag ik trillend van de paniek achterin de auto (op de achterbank). Dit keer een half oxazepammetje extra ingenomen en voorin gaan zitten. We zien wel hoe het loopt en anders gaan we terug.

Eenmaal bij de notaris konden we na 10 minuten wachten naar binnen en begon hij de wat saaiere kant van het huis in geuren en kleuren te benoemen, zodat we wisten waar we voor zouden tekenen. Een grote doorzichtige plaat stond tussen ons in. Er werd geen drinken geserveerd, geen handen geschud en of we ook onze eigen pen mee konden nemen. Prima! Na een half uur hadden we alles ondertekend en konden we weer richting huis. Weet je wat, we rijden nog even langs Nieuwegein, dan zien we mijn ouders weer even en eens kijken hoe dat gaat. Het ging prima, al was ik al 50% leeg. We zijn er nu toch, we rijden meteen even langs de plek waar ons huis komt te staan, dan kunnen we zien hoelang het duurt om van ons naar mijn ouders te rijden. 7 minuten en geen seconde langer! Kijk dat zijn fijne afstandjes, beter dan 40 min. in de auto.

Mads had het nog niet eerder gezien, dus we hadden hem al voorbereid dat het vooral zand zou zijn en een stoepje en er eigenlijk niet zoveel aan zou zijn. We reden even langs de plek waar zijn nieuwe school komt te staan en vooruit, ook nog even langs het winkelcentrum. Mijn energielevel was nu nog 30%, dus tijd om af te taaien, maar wat was het fijn weer even wat te kunnen doen samen en mijn ouders bij ons te hebben. Eenmaal thuis ben ik op bed gaan liggen en ook de dagen daarna heb ik flink bij moeten komen.

Ik denk dat je als buitenstaander niet altijd kunt begrijpen hoeveel energie uitstapjes kosten en wat voor gevecht het iedere keer is. Natuurlijk hoor ik nog steeds mensen zeggen: kom op meid, even schouders eronder! Bij ons is het toch veilig? Waarom probeert ze het niet voor ons? Niet wetende dat ik dan al weken bezig ben met deze afspraak en al volledig op ben en strak sta van de spanning voordat de afspraak plaats kan vinden. Het is niet makkelijk om bevriend te zijn met iemand die last heeft van paniekaanvallen/ depressie en die vaak verstek moet laten gaan. Spontane acties werken soms beter, dan heb je niet de tijd om er over na te denken en kan je vlak van te voren bepalen of iets gaat lukken of niet. Ik zal hier later wel wat dieper op ingaan en uitleggen hoe het werkt en wat er zoals gebeurt in een paniekhoofd. Laten we hopen dat dit in de toekomst weer allemaal gewoon wat makkelijker kan met deze medicatie.

Ik ga in het zonnetje zitten, fijne dag lieve mensen!

We gaan ophogen!

We zijn bijna 3 maanden op weg met de Clomipramine en alweer zo’n 2 maanden op 75mg. Dat ging heel goed, dus konden we daarnaast de Oxazepam afbouwen. We zijn van 60mg naar nu 20mg gegaan (ochtend en middag 5mg en avond 10mg).

Twee weken geleden begon ik een verandering op te merken in deze afname van 202004 - 28dosering, want het duurde langer om te herstellen na een afbouw van de oxazepam. In overleg met de psychiater heb ik toen een verlaging overgeslagen om even bij te tanken, want het kost heel veel energie om af te bouwen. Je gaat twee dagen op (het moment dat je weet dat je de volgende afbouw in kunt zetten) en dan vijf dagen af (moe, wiebelig, gespannen).
Twee weken hoefde ik even helemaal niet tornen aan de dosis en deed me goed, het voelde als een korte vakantie en ik was weer even wat langer dan twee dagen stabiel.
Daarna volgde de afbouw naar 20 mg en werd het moeilijker, de paniek ligt weer op de loer en ook de neerslachtige gevoelens spelen weer een rol. Daar zit ik nu een dag of vijf in.

Natuurlijk helpt het totaal niet mee dat we nu geen kant op kunnen en we onze familie en vrienden niet kunnen zien, want ik heb hele sterke behoefte om mijn ouders vast te houden en me even helemaal over te geven. Ik ben moe, ontzettend moe en slaap het liefste weer midden op de dag om de rest van de dag door te kunnen komen.

Naar het moment waar we nu zijn hebben we de afgelopen maanden toe gewerkt, we gaan fine-tunen.

Vanmiddag had ik een telefonisch consult met mijn psychiater, altijd fijn. Dit keer via 202004 - 28 2Face-Time. Hoe gaat het vraagt hij. Ik geef aan dat ik in de terugval zit, zoals we voorspeld hadden en dat met name de neerslachtigheid opspeelt. De paniek is op de achtergrond aanwezig, maar zet niet door. De psychiater pakt de resultaten van de bloedtest erbij en rekent uit dat ik rond de 130 scoor waar je tussen de 200 en 400 moet scoren om goed voorzien te zijn van het medicijn. Ik zit dus nog te laag en kan zeker nog 50mg gaan verhogen. Dat is een goed teken, er is genoeg ruimte voor verbetering.

We besluiten om de Clomipramine met 25mg te gaan verhogen voor de komende 14 dagen. Ook de Oxazepam verhogen we met 5mg en dat houden we ook twee weken vast. Na 14 dagen zou de verhoging genoeg opgenomen moeten zijn en dan kijken we verder.

Dit medicijn kan je veel scherper instellen en kost daardoor ook veel meer tijd om goed in te stellen. Het voelt bijna als een revalidatieproces of een grondige onderhoudsbeurt.

202004 - 28 3

Het zonnetje schijnt

Het zonnetje schijnt en daar word ik zo blij van!

Ook al beginnen de scherpe randjes weer een beetje te verschijnen, want de oxazepam is 202004-1nu afgebouwd tot 20mg. Dit betekent 5mg in de ochtend en middag en 10mg voor het slapen gaan. De avond bouwen we als laatste af. Een mooie mijlpaal, want we hebben er 2/3 opzitten.

Ik begin wat meer prikkelbaar te worden, vermoeid en wiebelig in mijn hoofd. Dit was natuurlijk voorspeld, want hoe dichter bij het nulpunt, hoe meer ik op eigen kracht moet doen. Deze week zullen we in ieder geval de Clomipramine nog niet verhogen, daarvoor vind ik dat de klachten zwaarder moeten zijn. Over twee weken kijken we verder, dan heb ik weer een gesprek met de psychiater. En nu maar gewoon op tijd naar bed en bij overprikkeling even bijtanken.

Het is ook een vreemde tijd met het Corona-virus, dat geldt voor iedereen. We moeten allemaal thuisblijven en afstand van elkaar houden en dat is niet altijd even makkelijk. Natuurlijk houden wij ons aan deze maatregelen en ook al zijn wij echte huismussen, de aanwezigheid van familie en vrienden beginnen we nu echt wel te missen. Even een knuffel van je familie of een kop koffie met je bestie, het zit er nu even niet in.

Op zaterdag hebben we nu wekelijks een quizavond met mijn kant van de familie. 202004-3Afgelopen zaterdag was mijn broertje de quizmaster en komende zaterdag nemen zus en vader het voor hun rekening om vragen te bedenken. Super leuk en vooral zo fijn om al die koppies dan tegelijk op het scherm te zien. Gewoon even samenzijn, er hoeft niets besproken te worden, we zijn gewoon bij elkaar. Na de quiz blijven er altijd een paar hangen om nog even te kletsen of grapjes over en weer te maken en dat is fijn.

Overdag staat in het teken van Mads lesgeven. Ik dacht altijd dat ik dat vreselijk zou vinden, dat ik daar geen geduld voor zou hebben, maar het gaat me prima af. Het is leuk om te zien hoe hij alles oppakt en zijn manier van denken die soms verrassend anders is. Deze week mocht hij even online met 12 andere kinderen uit zijn klas. Ze mochten over het weekend vertellen. De juf had expres Mads tot het laatst bewaard, want ze gingen met z’n allen een verjaardagslied voor hem zingen (woensdag was hij jarig), zo lief! Hij vond het geweldig, vooral omdat zijn beste vriendje zo goed meezong.

Die twee missen elkaar, dus hebben zijn ouders en wij afgesproken dat ze een paar keer per week kunnen Face-timen. Dan zetten we de telefoon gewoon bij ze neer en gaan ze beide spelen met hun speelgoed en elkaar ondertussen grapjes vertellen. Mads heeft gelukkig niet veel nodig. Hij is ook een echte huismus en hoeft geen uren per dag buiten te spelen of uit te razen, dat maakt het nu gemakkelijker. We roeien met de riemen die we hebben en proberen allemaal gezond te blijven.

Aan de kant van mijn paniek is het rustig. Eigenlijk zou dit virus mij ongelooflijk onrustig moeten maken, maar dat gebeurt niet. Een teken dat de medicatie goed werkt. Wel jammer dat ik nu niet van alles uit kan proberen en kan ervaren dat de paniek onder controle is. Dan maar een wandeling maken of een rondje rijden in de auto. Het hardlopen pak ik rustig op. Alleen op dagen waarop ik stabiel ben en nog niet verder dan 1.5km, want mijn lijf moet weer wennen en vooral ook mijn geest. Natuurlijk willen we niet weer zo’n klapper maken zoals in november.

Van de psycholoog heb ik ook weer huiswerk gekregen uit het boek Patronen Doorbreken. Het betreft een aantal modussen waar je als volwassene in terecht kunt komen:
1. Bozekind-modus
2. Gekwetstekind-modus
3. Gelukkige-kindmodus

Als je deze modussen invult met je eigen herinneringen dan komen er een aantal (sterk 202004-4op elkaar lijkende) herinneringen naar boven. Bij mij is dat vooral: niet gezien worden, onrechtvaardig behandeld, in de steek gelaten worden. Misschien dat ik daarom altijd zo erg mijn best doe om te laten weten dat ik anderen ZIE of dat ik in de weerstand schiet als er onrechtvaardigheid om de hoek komt kijken of je onterecht behandeld wordt. Er komt dan een soort vechtmachine in me los die de confrontatie aangaat.

Het is bij mij duidelijk dat ik voornamelijk de gekwetstekind-modus naar boven haal en natuurlijk de gelukkigekind-modus. De bozekind-modus heb ik helemaal niet, dus dat scheelt er weer een om me verder mee bezig te houden. Ik zal er later meer over vertellen.

De dagen gaan gemoedelijk voorbij en ik probeer steeds wat meer op te pakken in hoeverre dat kan. Ben minder moe, niet gespannen en heb voldoende energie om thuis in ieder geval een goed leven te leiden. Hopelijk bouwt dit zich nog verder op, zodat ik die energie ook goed vast kan houden en buiten de deur ook weer goed aanwezig kan zijn.

Ik hoop dat met jullie ook alles goed is en iedereen nog steeds gezond is. #staysafe

202004-2

Paniek en Corona-crisis

Heel het land, Europa, de wereld staat momenteel stil bij Corona en dat is een goede Coronazaak. Alleen samen kunnen we zorgen dat dit virus binnen de perken blijft. Dit heeft voor iedereen gevolgen en ik merk dat er veel angst en zorgen zijn in deze bizarre tijd.

De wereld is even helemaal anders dan normaal. Iedereen zit zoveel mogelijk binnen met of zonder zijn of haar familie en onze geliefden in de vitale beroepen zijn zoveel mogelijk aan het werk om ervoor te zorgen dat onze zieke medemensen goed geholpen zullen worden en ons land zoveel mogelijk veilig blijft.

Het is mooi om te zien wat er om ons heen gebeurt. Bijna iedereen is zich er bewust van dat de gestelde maatregelen gehandhaafd moeten worden willen we hier samen gezond doorheen komen. Het is wennen, aanpassen en het is ook pittig, want ineens zit je thuis, opgesloten en kan of mag je nergens naartoe of draai je juist extra veel diensten op een plek waar ook veel onrust, angst en verdriet heerst.

Het is een vreemde wereld zo en we kunnen er alleen met z’n allen samen voor zorgen dat we hier doorheen gaan komen en wij zo min mogelijk mensen zullen verliezen aan dit vreselijke virus. #stayhome #staysafe

Paniek en Corona:
Ik ben ondertussen natuurlijk een expert in paniek/ angst en het gekke is dat deze washingerichte wereld nu wel op de wereld van een paniekstoornis lijkt. Er zijn allerlei invloeden van buitenaf die je angstig kunnen maken, dingen waar je geen volledige controle over hebt.
Je vlucht je huis in en sluit je op. Bij een paniekstoornis doe je dat ook. Je zorgt ervoor dat invloeden van buitenaf je niet kunnen raken en je gaat naar een plek waar je je veilig voelt, je eigen huis. Je gaat nergens naartoe (dat durf je niet, dat kan je niet), want er zou wel eens wat kunnen gebeuren (jij kunt ziek worden of je kunt iemand anders besmetten).
Met een paniekstoornis ga je niet graag naar buiten (dat durf je niet, de hevige angst laat dat niet toe), want je zou een enorme aanval kunnen krijgen en dan ben je niet 1,2,3 thuis (dan zou de angst wel eens veel heviger kunnen worden). Dus gaan we het zoveel mogelijk uit de weg en creëren we angst voor de angst, de paniekstoornis.

Daarnaast ontvang je momenteel geen bezoek en zit je in een sociaal isolement. Je beerwereldje is klein. Je concentreert je vooral op wat er in je eigen huis gebeurt. Je kunt of mag nergens naartoe. Er is angst voor het onbekende, we willen niet ziek worden, want het kan wel eens heel heftig uitpakken.
Ook dit komt overeen met een paniekstoornis: het sociale isolement, een klein wereldje, je durft nergens naartoe, je hebt angst voor de angst, waardoor je weinig/ helemaal niets meer durft.
Kortom, je gaat (of durft) nergens naartoe, omdat je wel eens ziek zou kunnen worden of iemand anders zou kunnen besmetten versus je gaat of durft nergens heen, omdat je bang bent voor een paniekaanval. De wereld van iemand met een paniekstoornis is vaak heel klein, net zoals onze wereldjes nu in deze bizarre periode.

Trigger
Deze Corona-maatregelen zijn ook een trigger voor paniek, dat zullen sommigen van jullie nu denk ik ook in meer of mindere mate voelen. De controle is namelijk deels overgenomen en je kunt niet zomaar naar een huisarts, ziekenhuis etc. mocht het minder goed met je gaan. Wij paniekers willen deze controle hebben (die moeten we hebben), dus moet de wereld zo normaal mogelijk voor ons zijn. En ik prijs mezelf zeer gelukkig dat ik altijd contact kan leggen met mijn geweldige psychiater mocht er iets niet goed gaan.
Zelf probeer ik me hier zo min mogelijk mee bezig te zijn, omdat dit triggert. Je kunt jezelf helemaal gek maken in deze tijd en daar zit ook een groot deel van de paniek, de gedachten zijn vaak erger dan de kwaal.
Voor mezelf weet ik dat ik niet de hele dag door met het Corona-nieuws geconfronteerd moet worden, want dan raak ik snel overprikkeld. Het komt bij mij nu nog hard binnen en als ik alles volledig toelaat dan brand ik binnen de kortste keren af.
’s Morgen en ’s avonds kijken we het journaal en verder probeer ik er niet teveel mee bezig te zijn, omdat ik anders niet goed genoeg herstel.

Hoe gaat het hier?
Eigenlijk gaat naar omstandigheden heel goed. De medicatie zit goed, alleen zijn we deze de komende weken nog aan het fine-tunen. De oxazepam is afgebouwd van 60mg naar 25mg en dat gaat nog steeds goed. Iedere week bouw ik 0.5mg af en daar heb ik dan een paar dagen last van (zwaar vermoeid, prikkelbaar etc.). Daarna neemt de energie weer toe en kan ik 2 dagen later weer verder gaan met verlagen van de Oxa.

In de week voordat we allemaal thuis moesten blijven (voor de Corona-crisis) ben ik een Afbeelding1paar dagen achter elkaar met mijn ouders op pad geweest langs kringloopwinkels in de regio. De deur uit, de auto in die ik zelf niet bestuur, dus de controle volledig uit handen gegeven. Al wist ik dat ik elk moment aan kon geven dat ik naar huis wilde is dit niet nodig geweest. Ik voelde me veilig bij mijn ouders en ik weet dat ze me echt “zien” en ingrijpen wanneer het nodig is.
Het waren heerlijke uurtjes iedere dag. Eindelijk had ik even nergens last van en kon ik gewoon met ze mee en door de winkel lopen zonder de uitgang in de gaten te houden, te tellen of mijn paniek weg te puffen. Een hele opsteker en een bevestiging dat deze medicatie voor mij werkt. En wat ben ik nog meer blij met deze dagen sinds we in de Corona-tijd zitten, want ik heb naast het oefenen om weer buiten te komen ook extra veel tijd met mijn ouders kunnen doorbrengen, ze kunnen knuffelen en daar kan ik nu nog steeds op teren nu we elkaar niet kunnen zien, maar het gemis is groot.

Verslaving
Door mijn medicatieafbouw dit jaar en vorig jaar heb ik kunnen ervaren hoe gewend ik eigenlijk was aan deze medicatie. De onttrekkingskrachten kunnen behoorlijk heftig zijn, maar zo heb ik het nooit echt ervaren. Nu ik de oxazepam aan het afbouwen ben (de hulpmedicatie) merk ik veel meer van deze “detox”.
Ik merk dat mijn lichaam helemaal niet wil dat ik afbouw en het allemaal het liefste laat zijn zoals het nu is. Dus dat is iedere week weer even doorbijten bij een volgende afname. Voorheen nam ik heel af en toe 0.5 of 10mg als ik een slechte dag had (maximaal 1x per week), daarvan heb je weinig last als je het heel sporadisch inneemt, maar nu ik 60mg per dag in nam een aantal maanden lang merk je pas goed hoe verslaafd je lijf hieraan is geworden. En nu de dosis vermindert merk je ook dat je energie meer toeneemt en je niet meer de drang hebt om de hele dag te liggen slapen.

Psycholoog en psychiater
Vorige week heb ik een telefonisch consult met de psycholoog gehad en ik mocht een boek downloadaanschaffen voor schematherapie, omdat er een aantal zaken zijn in mijn leven die altijd weer terugkomen als het wat minder gaat (afwijzing, pesten, niet gezien worden), dus dat gaan we nu eens goed aanpakken, zodat dat geen issue meer zal zijn in de toekomst. In deze 2 weken moet ik hoofdstuk 1 en 2 doorwerken en opdrachten gaan uitvoeren, ben benieuwd!

De psychiater heb ik zojuist gesproken en ik doe het volgens hem heel goed. Mag gewoon zo doorgaan en we spreken elkaar over 14 dagen weer, een weekje later dan normaal en dat is een goed teken. Als er tussendoor iets is, dan weet ik hem wel te vinden.

Lieve mensen, blijf gezond, wees voorzichtig en blijf veilig, samen komen we hier doorheen ❤

 

 

 

 

 

Goals en bellen met de psychiater

Donderdag 12 maart – afbouwen oxazepam (40mg)
Goal 1, Mads naar school brengen en dat ging heel goed.
En we gaan gewoon door met stapjes maken, want ik voel me goed genoeg! Vandaag zijn we met z’n drietjes (ouders en ik) weer naar een aantal kringloopwinkels in de regio geweest. Dit keer in Nijkerk en Bunschoten. Dat ging hartstikke goed. Ik voelde me heel relaxt en vrolijk. Natuurlijk moet je je op deze momenten bewust zijn dat je rustig aan doet en niet vol overgave gaat shoppen. Ik concentreer me dan helemaal op de spullen en probeer alle prikkels van mensen om me heen uit te schakelen. Ook weet ik dat ik ieder moment aan kan geven aan mijn ouders dat het genoeg is en we terug naar huis moeten gaan voor rust. Eenmaal thuis even gegeten en was het weer tijd om Mads op te halen. Samen met mijn vader met de auto naar school en de kindjes in Mads zijn klas beginnen mij al te herkennen en roepen dan heel hard: Mads je mama is er!

Vrijdag 13 maart – afbouwen oxazepam (35mg)
Eerste uitdaging van vandaag is om Mads weer naar school te brengen en dat gaat heel voorspoedig. De tweede is om een paar boodschapjes te halen en ook hier loop ik als een vrij normaal mens door de winkel met mijn mandje. Daarna door naar de apotheek voor nieuwe medicatie en hier is het behoorlijk druk. Ik moet zeker 20 minuten wachten voor ik aan de beurt ben en normaal staat dan het zweet al op mijn voorhoofd, wip ik van de ene been op de andere en ben ik in mijn hoofd van 500 naar 0 aan het terug tellen om maar rustig te blijven en daarnaast houd ik de vluchtroute scherp in de gaten.
Vandaag is het anders, ik sta gewoon te wachten, net als ieder ander en ik denk helemaal nergens aan. Geen paniek, geen stress, geen vluchtgedrag. Sta ik hier nu gewoon te wachten zonder gedoe? Ja! En ik kan je zeggen dat dit in geen 16 jaar is voorgekomen dat ik zo relaxt ergens stond te wachten op mijn beurt.

Ook vandaag weer een date met mijn ouders, want hele dagen alleen thuis zijn is nog geen mogelijkheid en maken we van de nood een deugd. Op naar nog een paar kringloopwinkels op niet al te lange afstand. Vandaag naar Baarn, Soest en Amersfoort. Ik ben benieuwd, want ik ben meer vermoeid door de goals van deze ochtend en de paar dagen dat we op stap zijn. Eens kijken of de paniek nu toeneemt.
Het gaat prima, maar bij kringloop nummer 3 begin ik vermoeid te raken en bij kringloop nummer 4 weet ik dat ik helemaal klaar ben en moet gaan rusten. Gelukkig is het een kleine winkel en zijn we zo klaar. Naar huis, het is mooi geweest voor deze week. Tijd om te rusten.
We halen Mads nog even van school en het weekend kan beginnen. Deze avond gaat mijn oxazepam met 0.5mg naar beneden, dus vroeg naar bed en morgen kijken we verder.

Zaterdag 14 maart – afbouwen oxazepam (35mg)
Ik ben op tijd wakker en ben om 9.00 uur bij mijn mannen beneden. Eerst met Mads een legpuzzel beginnen en na de lunch naar buiten om een klein stukje te gaan hardlopen. Dit heb ik zo gemist en zou ik graag weer een paar keer per week gaan doen.
Doordat het in november met het hardlopen mis ging moet ik dit voorzichtig aanpakken en ik loop 2 rondjes rond het blok (1.20km) een korte afstand, maar ik moet eerst weer even netjes opbouwen en gaan ondervinden wat het met mijn paniek gaat doen. Het lopen gaat op zich prima, maar wel duidelijk dat ik een tijd niet gelopen heb, mijn benen voelen nog niet lekker aan.
Eenmaal thuis nestel ik me lekker op de bank met een pot thee en pak ik mijn rust weer.
Ik ben super blij en trots dat de afgelopen dagen zo ontzettend goed gingen. Natuurlijk moet ik in alles mijn conditie weer opbouwen, want ik heb een flinke smakker gemaakt, maar deze stappen voelen wel heel erg goed. Rond 17.00 uur word ik onrustig, een minuutje maar, even weer het gevoel dat de paniek zomaar terug kan komen en voor mij een duidelijk signaal dat de rem er weer op moet. Dus ik blijf op de bank met een dekentje en sluit mijn ogen eventjes. ’s Avonds kijken we gezellig de finale van Wie is de Mol en daarna vertrek ik naar bed en ben ook zo weg.

Zondag 15 maart – afbouwen oxazepam (35mg)
De afname van de oxazepam voel ik wel. Ik word weer iets wiebelig. Mijn lichaam is zo gevoelig en ik moet van elke stap weer stabiliseren. Dus vandaag pyjamadag en niks bijzonders doen, tijd voor rust en herstel.

Maandag 16 maart – afbouwen oxazepam (35mg)
Het hele land is ondergedompeld in de Corona-crisis en zit grotendeels thuis in quarantaine. Een vreemde gewaarwording, maar noodzakelijk. Dit moeten we als land aangaan en het is mooi om de solidariteit om je heen te zien. Als panieker is dit natuurlijk een enorme trigger, want de controle ben je kwijt. Ik kan zelf alleen maar in mijn handjes knijpen dat dit niet twee maanden geleden Nederland al had bereikt, want dan was het psychisch een nog veel zwaarder gevecht geweest.
Nu ben ik helder, vrij stabiel en rustig en denk ik rationeel na. We zijn met z’n drietjes thuis. P. werkt boven en Mads en ik vermaken ons met puzzelen, gamen, dansen en lezen. Komende dagen krijgt Mads waarschijnlijk een lespakketje en kunnen we ook schooltje gaan spelen samen, eindelijk juf! De afname van de oxazepam maakt me meer vermoeid, net als de vorige afname en wat wiebelig in het hoofd. Ik denk dat het verstandig was om het afbouwen langzamer te gaan doen (0.5mg per keer in plaats van 1.0mg), dit is veel beter te doen.

Dinsdag 17 maart – afbouwen oxazepam (35mg) – bellen psychiater!
We mogen weer bellen met de psychiater en ik kon hem dit keer vertellen wat voor uitstapjes ik allemaal heb gemaakt in de afgelopen week en dat ik weer heel rustig aan ben begonnen met hardlopen. Dat is wel even andere koek. Hij was heel verheugd en positief, dit zijn goede berichten.
We hebben afgesproken dat ik alleen ga hardlopen als ik 2 dagen stabiel ben en dat geldt ook voor verder afbouwen, eerst 2 dagen stabiel zijn. Prima! Vandaag ben ik nog wiebelig en flink vermoeid, dus de komende dagen mag het niet, maar ik denk dat 1x per week nu ook het meest verstandig is.
Volgende week bellen we weer alleen dan via een vergaderkanaal Zoom, ben benieuwd.

Bellen met de psychiater en mooie stapjes

Dinsdag 10 maart – afbouwen oxazepam (40mg)
Yay, vandaag weer bellen met de psychiater, altijd fijn. En waarom is dat zo fijn? Omdat ik dan even kan vertellen hoe het gaat, te horen krijg dat ik volstrekt normaal reageer en weke vervolg stapjes ik kan gaan nemen.

Doordat ik sinds afgelopen donderdag ontwenningsverschijnselen had en zwaar (echt-overreden-door-een-vrachtwagen) vermoeid was tot gisterenmiddag gaan we de oxazepam iets langzamer afbouwen. Pas aanstaande vrijdag mag ik weer 5mg (dus geen 10) omlaag en dan kijken we het weer even een paar dagen aan. Ik zit nu op 40mg, dus op naar de 35mg en kijken hoe we daar dan weer op gaan reageren.

Mijn ouders waren vandaag weer bij mij en zo konden we wat drempels gaan testen:
Goals
Mads naar school brengen: Met mijn vader en Mads in de auto naar school en alleen met Mads naar binnen in alle drukte, dat ging goed. Beetje draaierig van alle mensen, geluidjes en commotie, maar ik bleef relaxt. Goal één van de dag was binnen!

Naar de winkel: Met mijn vader naar een wat groter winkelcentrum in de buurt, want ik Ty Springerwilde graag (als het zou lukken) een nieuw knuffeltje voor Mads kopen, omdat hij zo’n lieverd voor mij is in deze lastige maanden en ik moest een pakketje naar de post brengen. In de rij voor de post, prima! Mijn vader ondertussen de supermarkt in, dus ik was even alleen, ook prima. Nog even naar de Hema voor nagellak, want ik mis mijn kleurtjes en make-upjes. Loop al maanden met een blotebillengezicht rond en saaie nagels. Check, ook gelukt. En dan nog even een knuffel uitzoeken bij de Intertoys voor Mads: check in the pocket! En weer naar huis. De paniek is echt goed beschermd, deze komt er niet doorheen. Het enige wat ik nog voel is neerslachtigheid. Dus de medicatie werkt deels al heel erg goed, nu nog finetunen.

Mads ophalen van school: same procedure as this morning: gelukt!
En dat koppie bij het zien van zijn nieuwe konijn, zo schattig, helemaal verliefd en ze heet: Floortje, hoe kan het ook anders.

Mijn neerslachtigheid is sinds gisterenmiddag ook aardig opgeklaard en ’s avonds heb ik zelfs nog energie om even met Paul Boer zoekt vrouw te kijken (dat was eerder nog niet gelukt), daarna wat lezen en ik was zo vertrokken. Super dag!

Woensdag 11 maart – afbouwen oxazepam (40mg)
Goal 1: Bij het wakker worden besluit ik dat ik Mads naar school ga brengen als verrassing. Ik communiceer het pas vlak voor vertrek, dus P. blij, want dan kan hij even rustig zijn ontbijt opeten en Mads blij, want dan mag hij weer even in het Fiatje voorin zitten (ja, in zijn kinderstoel). Ik heb zelfs een jurk aangetrokken (vaak loop ik in een legging met longsleeve in het zwart, lekker saai), dus klaar voor de dag. Het ging weer prima, geen last van paniek.

Goal 2: Naar de supermarkt voor lekker koffie voor P., broodjes en pindakaas. Het is druk, maar ik heb geluk en kan meteen aansluiten bij de kassa met maar één persoon voor mij, lekker! En Trudy is altijd lekker vlot, dus ben hier zo weer weg. Dit ging heel gemakkelijk. Op naar huis, want het entertainment-team komt zo (mijn ouders), benieuwd wat ze voor vandaag hebben bedacht. Ik zit er klaar voor!

Goal 3: Wel ja, we pakken meteen even door. Rond 11.00 uur gaan we met z’n drietjes b4636457-df07-45ee-862f-ed7d7cdeee7fnaar de kringloop. Even kijken of ze nog boeken hebben voor onze verzameling of een leuk spelletje voor Mads. Zus belt nog even wat wensen voor haar werk door, dus genoeg om te gaan zoeken.
Het is vrij druk en ik merk dat ik niet meer gewend ben aan veel prikkels om me heen, maar ook ben ik niet paniekerig of steeds op zoek naar waar mijn ouders zijn en hoe snel we weg kunnen. Dat is een goed teken!
We zijn er iets meer dan een half uur en rijden dan door naar kringloop nummer 2, een minder drukke vestiging bij ons in de buurt. Hier zijn we na 15 minuten uitgekeken en ik begin ook te merken dat ik overprikkeld aan het raken ben. Mijn geestelijke conditie is nog niet zo best, dus weer even wat rustiger aan vanmiddag.

Goal 4: Mads ophalen van school en ook dit ging prima. Voldaan en moe kunnen we terug naar huis. Het waren een heleboel stapjes vandaag, maar wat heerlijk dat het goed gelukt is!

Even tv kijken met mijn ouders en ik voel me enerzijds moe en overprikkeld en anderzijds voel ik diep van binnen een soort hyper-energie van binnen die eruit wil en dat is een fijn gevoel, want dit betekent dat mijn drang om verder te klimmen steeds groter aan het worden is.

Op naar morgen, dan zijn mijn ouders er weer en gaan we bekijken wat we verder op kunnen gaan pakken of dat we even rustig aan moeten gaan doen.

Het was een mooie dag met mooie stappen, yay!

88213094_10158177252119629_5436758766521417728_n

Klein stapje terug, afbouw oxazepam

Woensdag 4 maart – afbouwen oxazepam (40mg)
Gisteren meteen begonnen met het afbouwen van de oxazepam. Ik zat op en ga naar:
Ochtend: 20mg afbouwen naar 15mg
Middag: 15mg: afbouwen naar 10mg
Avond: 15mg: laten staan op 15mg

Dit houden we minimaal 4 dagen vol voordat er weer een stap gemaakt zal gaan worden 87408001_2749149275139866_1999670905399148544_nvan 10mg. Na dinsdag de gesprekken bij de psycholoog en de psychiater te hebben gevoerd ben ik om 20.30 uur naar bed gegaan, ik was gesloopt. Even een nachtje goed slapen, dan kunnen we wel weer verder. Woensdag stond ik op tijd op, want ik zou Mads naar school toe brengen, even kijken hoe dat gaat en hoe ik me voel. En eigenlijk ging dat best goed. Een beetje onwennig en zwaar geconcentreerd en opgelucht toen hij eenmaal in de klas zat en ik weer naar de auto terug liep.
Daarna merkte ik dat ik heel vermoeid was. De afname van de oxazepam speelt een rol, maar ook de drukte van de vorige dag. Omdat P. ziek is ben ik Mads ook gaan ophalen en daar zag ik meer tegenop. Vanwege de vermoeidheid voelde ik me veel onzekerder en angstig (geen paniek), maar ben het toch gaan doen. Mads had klassendienst, dus kon ik hem om 14.30 uur ophalen toen alle kinderen al weg waren, lekker rustig. Eenmaal thuis stortte ik volledig in en ben ik alleen voor het avondeten even beneden geweest en verder in bed een boek gelezen en geslapen, zelfs tv kijken was te vermoeiend.

Donderdag 5 maart – afbouwen oxazepam (40mg)
Ik zit nog steeds helemaal stuk, ben echt heel erg moe. Mijn hand trilt en ik voel meer spanning en ook de somberheid is iets meer aanwezig. Dit was ook te verwachten door de mindering van de oxazepam. Dit moet ik even goed in de gaten gaan houden, want het afbouwen moet niet schadelijk worden. P. kon gelukkig Mads naar school brengen, zodat ik even kon blijven liggen. Of ik 3 weken op stap ben geweest, zo voelt het een beetje. De rest van de dag blijf ik in bed, want voel me echt te zwaar vermoeid. TV kijken is ook teveel aan prikkels, dus dan maar een slecht (lees: simpel) boek.

Vrijdag 6 maart – afbouwen oxazepam (40mg)
Bijna klokje rond geslapen, dat was wel even nodig. Eerst even wat werkzaamheden om 87775471_10156773777741604_5609724770342928384_oMads klaar te maken en daarna terug in bed voor mijn Energylight. Mads vindt het maar raar dat ik achter die lamp ga liggen, want hij is veel te fel naar zijn mening. P. en Mads gaan richting school en ik kijk even een aflevering van Erik Scheres over angsten, heel interessant en zo kan ik rustig aan opstarten. Om 10.30 uur ben ik aangekleed en wel beneden, de afkickverschijnselen zijn een stuk minder aanwezig. Pas als ik 2 dagen helemaal stabiel ben geweest mag ik verder afbouwen, dus dat duurt nog even.

Zaterdag en zondag 7/8 maart – afbouwen oxazepam (40mg)
We vallen een stukje terug, want niet alleen ben ik extreem vermoeid, ook komt de neerslachtigheid terug. Beide kan natuurlijk komen doordat ik nu minder Benzodiazepines (oxazepam) binnen krijg en mijn brein nu mijn emoties beter kan verwerken en dat kost energie.
Ik had rekening gehouden met de terugkeer van de somberheid, want het was duidelijk in mijn bloedtest te zien dat de paniek beschermd zou zijn op deze dosis, maar de somberheid nog niet. Alleen moeten we wel eerst de oxazepam deels verlagen om te kunnen zien wat de effecten zijn.

Maandag 9 maart – afbouwen oxazepam (40mg)
Ik heb me letterlijk uit bed gesleept, want door de extreme vermoeidheid wil ik er het liefste de hele dag in blijven liggen. Eerst zorgen dat Mads klaar is voor school en daarna met een kop thee achter de lamp, een uur vandaag, wat langer dan normaal. Daarna douchen en naar beneden om mijn aantekeningen voor Mindfulness bij te werken, zodat ik deze week de acht-daagse training kan gaan volgen vanuit huis. Er is voldoende wetenschappelijk bewijs dat Mindfulness-meditaties helpen om depressieve gevoelens tot 50% te reduceren en de kans op terugval met 50% te verkleinen. Dus de moeite van het proberen waard.

Ik heb het boek Mindfulness, een praktische gids om rust te vinden in een hectische 80258481_999845223748562_106762132380450816_owereld van Mark Willams en Danny Penman één keer helemaal doorgelezen en belangrijke onderdelen gearceerd en nu ben ik hem nogmaals aan het doorlezen en maak ik aantekeningen van stukken die voor mij interessant zijn. Nog één hoofdstuk te gaan dan ben ik klaar voor het programma.

Het is pittig om jezelf aan de slag te zetten terwijl je je niet fit en down voelt, maar de enige manier om hier doorheen te breken is om het daadwerkelijk te doen.

Morgen heb ik een telefonisch consult met de psychiater, dan bespreken we of ik nu de medicatie nog een stap zal gaan verhogen of dat ik eerst verder moet afbouwen en er op uit moet om zo zelf levensvreugde toe te voegen. Het mooie is dat alles in goed overleg gaat en hij mij geen dingen oplegt, we beslissen samen wat het beste voor mij is, want het gaat immers om het klinisch beeld en dat is bij iedereen verschillend.

Wel altijd weer confronterend, want van te voren bedenk je dat als je medicatie eenmaal goed zit (en dat is deels zo) dat je er dan bent, maar helaas hebben we nog een weg te gaan in het afbouwen van de andere medicatie, opnieuw leren de deur uit te gaan en daarnaast een stuk verwerking van de afgelopen maanden, want het was best pittig en dat doet wel wat met je.

Vandaag maar gewoon wat kleine klusjes doen, rust nemen en een niet al te spannend boek lezen en morgen bekijken wat het doel voor de komende week gaat worden.